Spis treści
- Opis
- Dawkowanie
- Przeciwwskazania / Informacje o bezpieczeństwie
- Skład
- Działania niepożądane
- Przechowywanie
- Ostrzeżenia
- Adres producenta
- Podmiot odpowiedzialny
Opis
Co to jest Namaxir 20 mg, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 4 ampułko-strzykawki po 0,5 ml?
Namaxir zawiera metotreksat, substancję należącą do leków immunosupresyjnych, czyli zmniejszających aktywność układu odpornościowego. Metotreksat działa również przeciwzapalnie i zakłóca wzrost niektórych szybko dzielących się komórek w organizmie.
Lek stosuje się w leczeniu:
- czynnego reumatoidalnego zapalenia stawów u dorosłych;
- wielostawowych postaci ciężkiego, czynnego młodzieńczego idiopatycznego zapalenia stawów u dzieci i młodzieży, jeśli odpowiedź na niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) jest niewystarczająca;
- ciężkiej, opornej na leczenie, powodującej niesprawność łuszczycy, w której nie uzyskano zadowalającej odpowiedzi po zastosowaniu fototerapii, terapii PUVA i retinoidów, oraz ciężkiego łuszczycowego zapalenia stawów u dorosłych;
- choroby Leśniowskiego-Crohna o przebiegu łagodnym do umiarkowanego u dorosłych, gdy odpowiednie leczenie innymi lekami nie jest możliwe. Lek może być stosowany samodzielnie lub z glikokortykosteroidami u pacjentów z opornością lub nietolerancją na tiopuryny.
Reumatoidalne zapalenie stawów jest przewlekłą chorobą przebiegającą z zapaleniem błon maziowych wyściełających stawy. Stan zapalny powoduje zgrubienie tych błon i obrzęk stawów.
Młodzieńcze zapalenie stawów występuje u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 16 lat. Postać wielostawową rozpoznaje się, jeśli w ciągu pierwszych 6 miesięcy choroba obejmuje 5 lub więcej stawów. Nie zaleca się stosowania leku u dzieci w wieku poniżej 3 lat.
Łuszczyca jest przewlekłą chorobą skóry, w której występują czerwone plamy pokryte grubą, suchą, srebrzystą i ściśle przylegającą łuską. Łuszczycowe zapalenie stawów obejmuje szczególnie stawy palców rąk i nóg, a zmianom stawowym towarzyszą zmiany łuszczycowe skóry i paznokci.
Choroba Leśniowskiego-Crohna jest chorobą zapalną jelit, która może dotyczyć dowolnego odcinka przewodu pokarmowego i powodować ból brzucha, biegunkę, wymioty lub utratę masy ciała.
Dawkowanie
Jak stosować lek Namaxir?
Lek Namaxir stosuje się wyłącznie raz na tydzień, a nie codziennie. Zastosowanie większej ilości metotreksatu może zakończyć się zgonem.Lek należy stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. Lekarz indywidualnie ustala dawkę oraz czas leczenia. Pacjent nie powinien samodzielnie zmieniać dawki. Dzień wykonywania cotygodniowego wstrzyknięcia powinien zostać ustalony wspólnie z lekarzem. Skutki leczenia są zazwyczaj widoczne dopiero po upływie 4–8 tygodni. Leczenie wymienionych chorób jest długotrwałe.
Dzieci i młodzieżDawkę u dzieci i młodzieży z wielostawową postacią młodzieńczego idiopatycznego zapalenia stawów ustala lekarz. Nie zaleca się stosowania leku u dzieci w wieku poniżej 3 lat ze względu na niedostateczne doświadczenie w tej grupie wiekowej.
Sposób podawania:Lek podaje się we wstrzyknięciu podskórnym raz na tydzień, przez lekarza lub pracownika ochrony zdrowia albo pod ich nadzorem. Pierwsze wstrzyknięcie powinno odbyć się pod bezpośrednim nadzorem lekarza. Samodzielne podawanie leku jest możliwe wyłącznie po decyzji lekarza i odpowiednim przeszkoleniu pacjenta. Nie należy podejmować prób samodzielnego wstrzyknięcia bez wcześniejszego szkolenia.
Należy zużyć całą zawartość ampułko-strzykawki. Lek jest przeznaczony wyłącznie do jednorazowego użycia.
Przygotowanie i wykonanie wstrzyknięcia:
- Należy przygotować czystą, płaską i dobrze oświetloną powierzchnię, 1 ampułko-strzykawkę oraz 1 wacik nasączony alkoholem dostarczony w opakowaniu.
- Należy dokładnie umyć ręce. Ampułko-strzykawkę należy wyjąć z opakowania w temperaturze pokojowej i sprawdzić, czy nie ma widocznych usterek lub pęknięć. Roztwór powinien być przezroczysty i wolny od cząstek stałych.
- Odpowiednie miejsca wstrzyknięcia to górna część uda lub brzuch, z wyjątkiem okolicy pępka. Jeśli wstrzyknięcie wykonuje inna osoba, może je wykonać również w tylną część ręki, tuż poniżej ramienia.
- Za każdym razem należy zmieniać miejsce wstrzyknięcia. Nie wolno wstrzykiwać leku w miejsca bolesne, zasinione, zaczerwienione, stwardniałe, z bliznami lub rozstępami. W łuszczycy nie wolno wykonywać wstrzyknięcia bezpośrednio w uniesione, pogrubione, zaczerwienione lub łuszczące się obszary skóry ani zmiany chorobowe.
- Miejsce wstrzyknięcia należy oczyścić gazikiem nasączonym alkoholem i odczekać co najmniej 60 sekund do wyschnięcia.
- Plastikową osłonkę igły należy ostrożnie zdjąć prostym ruchem. Jeśli trzyma się mocno, można ją lekko obracać podczas zdejmowania. Nie należy dotykać igły.
- Nie należy usuwać małego pęcherzyka powietrza ze strzykawki, ponieważ może to spowodować utratę części leku.
- Dwoma palcami należy utworzyć fałd skóry i szybko wkłuć całą igłę pod kątem 90 stopni. Płyn należy wstrzykiwać powoli, wciskając tłok do końca i stabilnie przytrzymując fałd skóry aż do zakończenia wstrzyknięcia.
- W przypadku ampułko-strzykawki bez systemu zabezpieczającego igłę należy ostrożnie wyciągnąć igłę prostym ruchem, a następnie jedną ręką ostrożnie włożyć igłę z powrotem do osłony i delikatnie wcisnąć osłonę na miejsce.
- W przypadku ampułko-strzykawki z systemem zabezpieczającym igłę należy wyciągnąć igłę prostym ruchem, trzymając palec na tłoku. Następnie należy silnie nacisnąć tłok, kierując igłę z dala od pacjenta i innych osób. Osłona automatycznie zakryje igłę, czemu towarzyszy słyszalne kliknięcie.
- Zużytą strzykawkę należy niezwłocznie wyrzucić do pojemnika na ostre narzędzia. Niewykorzystany roztwór należy usunąć.
Nie należy mieszać leku z innymi lekami. Należy unikać kontaktu metotreksatu ze skórą i błonami śluzowymi. W razie skażenia zanieczyszczoną powierzchnię należy natychmiast obficie spłukać wodą. Po skaleczeniu igłą należy niezwłocznie skontaktować się z lekarzem i nie używać tej ampułko-strzykawki.
Przygotowanie, stosowanie i usuwanie leku powinno odbywać się zgodnie z zasadami postępowania z lekami cytostatycznymi oraz lokalnymi przepisami. Pracownice personelu medycznego będące w ciąży nie powinny przygotowywać ani podawać leku.
Zastosowanie większej dawki niż zalecanaW razie podejrzenia zastosowania większej dawki należy natychmiast skontaktować się z lekarzem. O dalszym postępowaniu decyduje lekarz.
Pominięcie dawkiNie należy stosować dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej dawki. Pacjent powinien zwrócić się do lekarza po poradę.
Przerwanie leczeniaNie należy przerywać ani kończyć leczenia bez uzgodnienia z lekarzem. W przypadku podejrzenia ciężkich działań niepożądanych konieczna jest natychmiastowa porada lekarska.
Przeciwwskazania / Informacje o bezpieczeństwie
Kiedy nie stosować leku Namaxir?
Leku nie należy stosować:
- w przypadku uczulenia na metotreksat lub którykolwiek z pozostałych składników;
- jeśli pacjent ma chorobę wątroby, ciężką chorobę nerek lub krwi;
- jeśli pacjent regularnie pije znaczne ilości alkoholu;
- w przypadku ciężkich zakażeń, takich jak gruźlica, zakażenie wirusem HIV lub inne zespoły niedoboru odporności;
- jeśli pacjent ma wrzody żołądka lub jelit;
- w przypadku owrzodzeń błony śluzowej jamy ustnej;
- jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią;
- podczas jednoczesnego otrzymywania szczepionki zawierającej żywe drobnoustroje.
Skład
Substancja czynna: każda ampułko-strzykawka zawierająca 0,50 ml roztworu zawiera 20 mg metotreksatu.
Substancje pomocnicze:- sodu chlorek;
- sodu wodorotlenek, do ustalenia pH;
- woda do wstrzykiwań.
Ampułko-strzykawka o pojemności 1 ml jest wykonana z bezbarwnego szkła typu I, ma tłok z gumy chlorobutylowej, trzon z polistyrenu oraz zamocowaną igłę. Może być wyposażona w system zabezpieczający igłę lub występować bez tego systemu. Opakowanie zawiera 4 ampułko-strzykawki po 0,5 ml roztworu oraz gaziki nasączone alkoholem.
Działania niepożądane
Jak każdy lek, Namaxir może powodować działania niepożądane, chociaż nie wystąpią one u każdego pacjenta. Ich częstość i nasilenie zależą od dawki i częstości podawania. Ciężkie działania niepożądane mogą wystąpić również po niewielkich dawkach, dlatego konieczne są regularne badania lekarskie, w tym kontrola krwi oraz czynności wątroby i nerek.
Objawy wymagające niezwłocznego kontaktu z lekarzemPoniższe objawy mogą wskazywać na ciężkie, potencjalnie zagrażające życiu działania niepożądane wymagające pilnego leczenia:
- Uporczywy suchy kaszel bez odkrztuszania, duszność i gorączka, mogące wskazywać na zapalenie płuc. Występuje często.
- Krwioplucie, czyli odkrztuszanie wydzieliny z krwią, mogące wskazywać na krwawienie z płuc. Częstość nieznana.
- Marskość wątroby, czyli przewlekłe uszkodzenie wątroby, którego objawem może być zażółcenie skóry i białkówek oczu. Występuje niezbyt często.
- Zwłóknienie wątroby, czyli tworzenie się tkanki bliznowatej w wątrobie; objawem uszkodzenia może być zażółcenie skóry i białkówek oczu. Występuje niezbyt często.
- Tłuszczowe zwyrodnienie wątroby; objawem uszkodzenia może być zażółcenie skóry i białkówek oczu. Występuje niezbyt często.
- Ostre zapalenie wątroby; objawem uszkodzenia może być zażółcenie skóry i białkówek oczu. Występuje rzadko.
- Niewydolność wątroby; objawem uszkodzenia może być zażółcenie skóry i białkówek oczu. Występuje bardzo rzadko.
- Ciężkie reakcje uczuleniowe, których objawami mogą być wysypka, zaczerwienienie i swędzenie skóry, obrzęk dłoni, stóp, kostek, twarzy, ust, jamy ustnej lub gardła, trudności z przełykaniem lub oddychaniem oraz uczucie zbliżającego się omdlenia. Występują rzadko.
- Wstrząs anafilaktyczny, który może objawiać się wymienionymi powyżej objawami uczulenia. Występuje rzadko.
- Niewydolność nerek, której objawami mogą być obrzęk dłoni, kostek lub stóp, zmiana częstości oddawania moczu, zmniejszenie objętości moczu (oliguria) lub brak moczu (anuria). Występuje rzadko.
- Zapalenie płuc wywołane przez *Pneumocystis jirovecii*. Metotreksat zwiększa podatność na zakażenia, których objawami mogą być gorączka, dreszcze, obolałość i ból gardła. Występuje rzadko.
- Zakażenie krwi, czyli posocznica, mogące objawiać się gorączką, dreszczami, obolałością i bólem gardła. Występuje rzadko.
- Incydent zakrzepowo-zatorowy, gdy przemieszczający się skrzep blokuje naczynie krwionośne. Objawami mogą być osłabienie jednej połowy ciała, wskazujące na udar, albo ból, obrzęk, zaczerwienienie i uczucie ciepła w jednej nodze, wskazujące na zakrzepicę żył głębokich. Występuje rzadko.
- Agranulocytoza, czyli znaczne zmniejszenie liczby pewnych białych krwinek. Objawami mogą być gorączka z ciężkim pogorszeniem ogólnego stanu zdrowia albo nagła gorączka z bólem gardła lub jamy ustnej bądź zaburzeniami dróg moczowych. Występuje bardzo rzadko.
- Silne zahamowanie czynności szpiku kostnego, które może powodować wymienione powyżej objawy gorączkowe i pogorszenie stanu zdrowia. Występuje bardzo rzadko.
- Znaczne zmniejszenie liczby płytek krwi spowodowane zahamowaniem czynności szpiku kostnego. Objawami mogą być niespodziewane krwawienia, np. z dziąseł, krew w moczu, wymioty z krwią lub siniaki. Występuje bardzo rzadko.
- Ostre aseptyczne zapalenie opon mózgowych, którego objawami mogą być ciężkie bóle głowy, często z gorączką, sztywnością karku, nudnościami, wymiotami, dezorientacją i nadwrażliwością na światło. Występuje bardzo rzadko.
- Encefalopatia lub leukoencefalopatia, czyli zaburzenia mózgu zgłaszane u pacjentów z chorobą nowotworową otrzymujących metotreksat. Ich wystąpienia nie można wykluczyć również w innych chorobach. Objawami mogą być zaburzenia świadomości, ruchu (ataksja), widzenia lub pamięci. Częstość nieznana.
- Zespół Stevensa-Johnsona, mogący objawiać się ciężką wysypką lub pęcherzami na skórze, również w jamie ustnej, oczach i narządach płciowych. Występuje bardzo rzadko.
- Toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, czyli zespół Lyella, określany również jako zespół oparzonej skóry. Może powodować ciężką wysypkę lub pęcherze na skórze, również w jamie ustnej, oczach i narządach płciowych. Występuje bardzo rzadko.
Inne działania niepożądaneBardzo często, mogą dotyczyć więcej niż 1 na 10 osób:- Zapalenie błony śluzowej jamy ustnej.
- Niestrawność.
- Nudności.
- Utrata apetytu.
- Ból brzucha.
- Nieprawidłowe wyniki badań czynności wątroby: AspAT, AlAT, bilirubiny i fosfatazy alkalicznej.
Często, mogą dotyczyć nie więcej niż 1 na 10 osób:- Owrzodzenia błony śluzowej jamy ustnej.
- Biegunka.
- Wysypka.
- Zaczerwienienie skóry.
- Swędzenie.
- Ból głowy.
- Zmęczenie.
- Senność.
- Zmniejszone wytwarzanie krwinek, prowadzące do zmniejszenia liczby krwinek białych i (lub) czerwonych i (lub) płytek krwi.
Niezbyt często, mogą dotyczyć nie więcej niż 1 na 100 osób:- Zapalenie gardła.
- Zapalenie jelit.
- Wymioty.
- Zapalenie trzustki.
- Czarny lub smolisty stolec.
- Owrzodzenie przewodu pokarmowego.
- Krwawienie z przewodu pokarmowego.
- Reakcje przypominające oparzenia słoneczne, spowodowane zwiększoną wrażliwością skóry na światło słoneczne.
- Wypadanie włosów.
- Zwiększenie liczby guzków reumatoidalnych.
- Owrzodzenia skóry.
- Półpasiec.
- Zapalenie naczyń krwionośnych.
- Wysypka podobna do opryszczki.
- Pokrzywka.
- Pojawienie się cukrzycy.
- Zawroty głowy.
- Splątanie.
- Depresja.
- Zmniejszenie stężenia albuminy w surowicy.
- Zmniejszenie liczby wszystkich komórek krwi, w tym płytek krwi.
- Stan zapalny pęcherza moczowego lub pochwy.
- Owrzodzenie pęcherza moczowego lub pochwy.
- Upośledzenie czynności nerek.
- Zaburzenia oddawania moczu.
- Ból stawów.
- Ból mięśni.
- Zmniejszenie masy kostnej.
Rzadko, mogą dotyczyć nie więcej niż 1 na 1000 osób:- Zapalenie dziąseł.
- Nasilona pigmentacja skóry.
- Trądzik.
- Niebieskie plamki na skórze wskutek krwawienia z naczyń krwionośnych, czyli wybroczyny punkcikowate.
- Alergiczne zapalenie naczyń krwionośnych.
- Zmniejszenie ilości przeciwciał we krwi.
- Zakażenie, w tym reaktywacja nieaktywnego zakażenia przewlekłego.
- Zaczerwienienie oczu, czyli zapalenie spojówek.
- Zaburzenia nastroju.
- Zaburzenia widzenia.
- Zapalenie osierdzia.
- Nagromadzenie płynu w osierdziu.
- Ograniczenie napełniania się komory serca z powodu nagromadzenia płynu w osierdziu.
- Niskie ciśnienie krwi.
- Powstawanie blizn w tkankach płuc, czyli zwłóknienie płuc.
- Duszność.
- Astma oskrzelowa.
- Nagromadzenie płynu w opłucnej.
- Złamanie przeciążeniowe.
- Zaburzenia elektrolitowe.
- Gorączka.
- Osłabienie gojenia się ran.
Bardzo rzadko, mogą dotyczyć nie więcej niż 1 na 10 000 osób:- Ostre toksyczne poszerzenie jelita grubego, czyli toksyczne rozdęcie okrężnicy.
- Zaburzenia limfoproliferacyjne, czyli nadprodukcja krwinek białych.
- Nasilenie pigmentacji paznokci.
- Zapalenie naskórka wokół paznokci, czyli ostra zanokcica.
- Głębokie zakażenie mieszków włosowych, czyli czyraczność.
- Widoczne powiększenie niewielkich naczyń krwionośnych.
- Miejscowe uszkodzenie w miejscu wstrzyknięcia, obejmujące powstanie jałowego ropnia lub zmiany w tkance tłuszczowej.
- Ból.
- Utrata siły mięśniowej.
- Uczucie drętwienia albo mrowienia lub odczuwanie słabszej niż zwykle reakcji na bodźce.
- Zmiany smaku, w tym metaliczny posmak.
- Drgawki.
- Porażenie.
- Objawy oponowe.
- Pogorszenie widzenia.
- Niezapalna choroba oka, czyli retinopatia.
- Zmniejszenie popędu płciowego.
- Impotencja.
- Powiększenie piersi u mężczyzn, czyli ginekomastia.
- Zaburzenia wytwarzania nasienia, czyli oligospermia.
- Zaburzenia miesiączkowania.
- Upławy.
- Powiększenie węzłów chłonnych, czyli chłoniak.
Częstość nieznana, nie może być określona na podstawie dostępnych danych:- Zwiększenie liczby niektórych białych komórek krwi.
- Uszkodzenia kości szczęki w wyniku nadprodukcji krwinek białych.
- Krwawienie z nosa.
- Białko w moczu.
- Osłabienie.
- Zaczerwienienie i łuszczenie się skóry.
- Opuchlizna.
- Niszczenie tkanki w miejscu wstrzyknięcia.
Miejscowe reakcje skórne opisane bez przypisania kategorii częstości:- Uczucie pieczenia.
- Rumień.
- Obrzęk.
- Odbarwienie.
- Silny świąd.
- Ból.
Opisane miejscowe reakcje skórne były zwykle łagodne i zmniejszały się podczas leczenia.
O każdym działaniu niepożądanym, również niewymienionym powyżej, należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie.
Przechowywanie
- Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.
- Przechowywać w temperaturze poniżej 25°C.
- Ampułko-strzykawki należy przechowywać w opakowaniu zewnętrznym w celu ochrony przed światłem.
- Nie stosować leku po upływie terminu ważności podanego na etykiecie i pudełku po oznaczeniu „EXP”. Termin ważności oznacza ostatni dzień wskazanego miesiąca.
- Lek jest przeznaczony wyłącznie do jednorazowego użycia. Niewykorzystany roztwór należy usunąć.
- Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Sposób usuwania niewykorzystanego leku należy ustalić z farmaceutą, z uwzględnieniem zasad postępowania z lekami cytostatycznymi.
Ostrzeżenia
Stany wymagające szczególnej ostrożnościPrzed rozpoczęciem leczenia pacjent powinien poinformować lekarza lub farmaceutę, jeśli:
- jest w podeszłym wieku, jest osłabiony lub w złym stanie ogólnym;
- ma zaburzenia czynności wątroby lub nerek;
- jest odwodniony;
- ma cukrzycę leczoną insuliną;
- ma wodobrzusze lub płyn w opłucnej, ponieważ może to wydłużać usuwanie metotreksatu z organizmu i wymagać zmiany leczenia.
Pacjenci w podeszłym wieku wymagają ścisłego nadzoru. Związane z wiekiem osłabienie czynności wątroby i nerek oraz zmniejszone zapasy kwasu foliowego mogą wymagać stosowania niższych dawek.
Nie zaleca się stosowania leku u dzieci w wieku poniżej 3 lat. Brakuje wystarczających danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania leku w chorobie Leśniowskiego-Crohna u dzieci i młodzieży.
Badania kontrolneCiężkie działania niepożądane mogą wystąpić nawet po niewielkich dawkach metotreksatu. Przed rozpoczęciem leczenia lekarz zleca badania liczby komórek krwi, czynności wątroby i nerek, stężenia albuminy oraz badania w kierunku zapalenia wątroby. Może również zlecić badania obrazowe lub pobranie niewielkiej próbki tkanki wątroby. Lekarz sprawdza możliwość występowania gruźlicy i może zlecić zdjęcie rentgenowskie klatki piersiowej lub badanie czynności płuc.
W czasie leczenia mogą być wykonywane:
- badania jamy ustnej i gardła w kierunku zapalenia lub owrzodzeń błon śluzowych;
- morfologia krwi z oceną liczby krwinek oraz pomiar stężenia metotreksatu w surowicy;
- badania krwi oceniające czynność wątroby;
- badania obrazowe wątroby lub badanie pobranej próbki jej tkanki;
- badania czynności nerek, w tym badanie moczu;
- ocena układu oddechowego i, w razie potrzeby, badania czynności płuc.
Pacjent powinien zgłaszać się na wszystkie wyznaczone badania. W przypadku nieprawidłowych wyników lekarz odpowiednio zmodyfikuje leczenie.
Objawy wymagające szybkiej reakcji- Krwioplucie wymaga niezwłocznego kontaktu z lekarzem, ponieważ podczas leczenia zgłaszano ostre krwawienie z płuc.
- Biegunka może świadczyć o toksycznym działaniu leku i wymaga przerwania leczenia oraz poinformowania lekarza. Wrzodziejące zapalenie błony śluzowej jamy ustnej również może być objawem toksyczności wymagającym przerwania leczenia.
- Powiększenie węzłów chłonnych może wskazywać na chłoniaka i wymaga przerwania leczenia oraz oceny lekarskiej.
- Nowe lub nasilające się objawy neurologiczne, takie jak ogólne osłabienie mięśni, zaburzenia widzenia, zmiany myślenia, pamięci i orientacji, dezorientacja lub zmiany osobowości, wymagają natychmiastowego kontaktu z lekarzem. Mogą wskazywać na bardzo rzadkie, poważne zakażenie mózgu zwane postępującą wieloogniskową leukoencefalopatią (PML). Dotyczy to również objawów zauważonych przez partnera lub opiekuna pacjenta.
Odporność i skóraMetotreksat może wpływać na układ odpornościowy, odpowiedź na szczepienia i wyniki badań immunologicznych. Może doprowadzić do ponownego uaktywnienia utajonych przewlekłych zakażeń, np. półpaśca, gruźlicy lub wirusowego zapalenia wątroby typu B albo C.
Lek może zwiększać wrażliwość skóry na słońce. Należy unikać intensywnego nasłonecznienia i nie korzystać z solarium ani lamp opalających bez konsultacji z lekarzem. Skórę należy chronić odpowiednią odzieżą lub filtrem przeciwsłonecznym o wysokim współczynniku ochrony.
Podczas leczenia mogą nawracać zapalenie skóry po napromienianiu oraz oparzenia słoneczne, określane jako „reakcja przypomnienia”. Naświetlanie promieniami UV może nasilać zmiany łuszczycowe.
Interakcje z innymi lekamiLekarz lub farmaceuta powinien wiedzieć o wszystkich lekach stosowanych obecnie, ostatnio i planowanych do stosowania. Szczególnie ważne jest zgłoszenie przyjmowania:
- antybiotyków, takich jak tetracykliny, chloramfenikol, niewchłanialne antybiotyki o szerokim spektrum działania, penicyliny, glikopeptydy, sulfonamidy, cyprofloksacyna i cefalotyna;
- niesteroidowych leków przeciwzapalnych lub salicylanów, np. kwasu acetylosalicylowego, diklofenaku, ibuprofenu, oraz pirazoli;
- probenecydu, stosowanego w dnie moczanowej;
- słabych kwasów organicznych, takich jak diuretyki pętlowe, czyli leki moczopędne;
- leków mogących uszkadzać szpik kostny, np. trymetoprymu z sulfametoksazolem lub pirymetaminy;
- innych leków stosowanych w reumatoidalnym zapaleniu stawów, takich jak leflunomid, sulfasalazyna i azatiopryna;
- cyklosporyny;
- merkaptopuryny;
- retinoidów stosowanych w łuszczycy i innych chorobach skóry;
- teofiliny stosowanej w astmie i innych chorobach płuc;
- omeprazolu lub pantoprazolu;
- leków zmniejszających stężenie cukru we krwi;
- metamizolu, określanego również jako nowaminsulfon lub dipyron.
Penicyliny mogą zmniejszać wydalanie metotreksatu i nasilać jego działania niepożądane. Jednoczesnego stosowania metamizolu i metotreksatu należy unikać ze względu na ryzyko nasilenia toksycznego wpływu na krew, szczególnie u osób w podeszłym wieku. Należy również unikać jednoczesnego stosowania podtlenku azotu, który może nasilać toksyczność metotreksatu.
Preparaty witaminowe zawierające kwas foliowy należy stosować wyłącznie na zalecenie lekarza. Kwas foliowy, kwas folinowy i ich pochodne mogą osłabiać działanie metotreksatu.
Jedzenie, picie i alkoholPodczas leczenia należy unikać picia alkoholu oraz dużych ilości kawy, napojów zawierających kofeinę i czarnej herbaty.
Ciąża, karmienie piersią i płodnośćMetotreksat może powodować poronienie i ciężkie wady wrodzone, w tym wady czaszki, twarzy, serca i naczyń krwionośnych, mózgu oraz kończyn.
Przed rozpoczęciem leczenia u pacjentki w wieku rozrodczym należy potwierdzić, że nie jest ona w ciąży, np. wykonując test ciążowy. Pacjentka powinna stosować niezawodną antykoncepcję podczas leczenia i przez co najmniej 6 miesięcy po jego zakończeniu. Planowanie ciąży wymaga wcześniejszej konsultacji z lekarzem. Jeśli w czasie leczenia pacjentka zajdzie w ciążę lub podejrzewa ciążę, powinna jak najszybciej skontaktować się z lekarzem, aby uzyskać poradę dotyczącą możliwego szkodliwego wpływu leczenia na dziecko.
Metotreksat przenika do mleka kobiecego. Jeśli lekarz uzna dalsze leczenie za konieczne, należy przerwać karmienie piersią.
Lek może przejściowo zaburzać wytwarzanie nasienia i komórek jajowych oraz zmniejszać płodność. W większości przypadków zaburzenia ustępują po zakończeniu leczenia.
Dostępne dowody nie wskazują na zwiększone ryzyko wad rozwojowych lub poronień po przyjmowaniu przez ojca metotreksatu w dawce poniżej 30 mg/tydzień, jednak ryzyka nie można całkowicie wykluczyć. Metotreksat może powodować mutacje genetyczne i wpływać na plemniki. Mężczyzna powinien unikać zapłodnienia partnerki i nie może być dawcą nasienia podczas leczenia oraz przez co najmniej 3 miesiące po jego zakończeniu. W tym czasie pacjent lub jego partnerka powinni stosować niezawodne metody antykoncepcji.
Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszynPodczas leczenia mogą wystąpić zmęczenie i zawroty głowy, ograniczające zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn. W przypadku senności lub zmęczenia pacjent nie powinien prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn.
Zawartość soduLek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu w jednej dawce, dlatego uznaje się go za „wolny od sodu”.
Adres producenta
S.C. Sindan-Pharma S.R.L.11 Ion Mihalache Blvd.
011171 Bucharest
Rumunia
Podmiot odpowiedzialny
Actavis Group PTC ehf.Dalshraun 1
220 Hafnarfjörður
Islandia
Miejscowy przedstawiciel podmiotu odpowiedzialnego:Teva Pharmaceuticals Polska Sp. z o.o.
ul. Emilii Plater 53
00-113 Warszawa
tel. (22) 345 93 00
Pamiętaj!
Odbiór w Aptece tylko po okazaniu ważnej recepty.
Sprzedaż produktu nastąpi zgodnie z odpłatnością podaną na recepcie i zgodnie z obwiązującym w dniu sprzedaży Obwieszczeniem Ministra Zdrowia.