Spis treści
- Opis
- Dawkowanie
- Przeciwwskazania / Informacje o bezpieczeństwie
- Skład
- Działania niepożądane
- Przechowywanie
- Ostrzeżenia
- Adres producenta
- Podmiot odpowiedzialny
Opis
Co to jest Tullex 20 mg, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 12 ampułko-strzykawek?
Tullex zawiera metotreksat, substancję należącą do leków immunosupresyjnych, czyli zmniejszających aktywność układu odpornościowego. Metotreksat spowalnia wzrost niektórych szybko dzielących się komórek i działa przeciwzapalnie.
Lek stosuje się w leczeniu:
- czynnego reumatoidalnego zapalenia stawów u dorosłych pacjentów;
- wielostawowych postaci ciężkiego, czynnego młodzieńczego idiopatycznego zapalenia stawów, jeśli odpowiedź na niesteroidowe leki przeciwzapalne jest niewystarczająca;
- ciężkiej, opornej na leczenie łuszczycy prowadzącej do niepełnosprawności, jeśli nie uzyskano zadowalającej odpowiedzi po fototerapii, terapii PUVA i retinoidach, oraz ciężkiego łuszczycowego zapalenia stawów u dorosłych pacjentów;
- choroby Leśniowskiego-Crohna o przebiegu łagodnym do umiarkowanego u dorosłych pacjentów, gdy odpowiednie leczenie innymi lekami nie jest możliwe.
Reumatoidalne zapalenie stawów jest przewlekłą chorobą przebiegającą z zapaleniem błon maziowych wyściełających stawy. Stan zapalny powoduje zgrubienie tych błon i obrzęk stawów. Młodzieńcze zapalenie stawów występuje u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 16 lat. Postać wielostawowa obejmuje 5 lub więcej stawów w ciągu pierwszych 6 miesięcy choroby. Leku nie należy stosować u dzieci w wieku poniżej 3 lat.
Łuszczyca jest przewlekłą chorobą skóry, w której występują czerwone plamy pokryte grubą, suchą, srebrzystą łuską. W łuszczycowym zapaleniu stawów zmianom na skórze i paznokciach towarzyszy zapalenie stawów, szczególnie palców rąk i nóg.
Choroba Leśniowskiego-Crohna jest chorobą zapalną jelit, która może obejmować dowolny odcinek przewodu pokarmowego i powodować ból brzucha, biegunkę, wymioty lub utratę masy ciała.
Opakowanie zawiera 12 ampułko-strzykawek, każda z 0,533 ml roztworu, z zamocowaną igłą do wstrzyknięcia podskórnego i mechanizmem zabezpieczającym. W opakowaniu znajdują się również gaziki nasączone alkoholem.
Dawkowanie
Jak stosować lek Tullex?
Lek należy stosować zgodnie z zaleceniami lekarza lub farmaceuty, w dawce zapisanej przez lekarza. Pacjent nie powinien samodzielnie zmieniać dawki.
We wszystkich wskazaniach lek Tullex stosuje się wyłącznie raz na tydzień, a nie codziennie. Zastosowanie większej ilości metotreksatu może zakończyć się zgonem. Dzień wykonania wstrzyknięcia pacjent powinien ustalić wspólnie z lekarzem.
Dawkę dla dzieci i młodzieży z wielostawową postacią młodzieńczego idiopatycznego zapalenia stawów ustala lekarz. Leku nie należy stosować u dzieci w wieku poniżej 3 lat ze względu na niewystarczające doświadczenie w tej grupie wiekowej.
Leczenie jest długotrwałe. Czas jego trwania ustala lekarz prowadzący.
Sposób podawania:Lek podaje się wyłącznie podskórnie, raz na tydzień, przez lekarza lub pracownika ochrony zdrowia albo pod ich nadzorem. Lekarz może zdecydować o samodzielnym wykonywaniu wstrzyknięć przez pacjenta po odpowiednim przeszkoleniu. Nie wolno podejmować prób samodzielnego podania bez wcześniejszego szkolenia. Pierwsze wstrzyknięcie należy wykonać pod bezpośrednim nadzorem lekarza.
Ampułko-strzykawka jest przeznaczona wyłącznie do jednorazowego użycia. Roztwór powinien być przejrzysty, żółtawy i bez widocznych cząstek stałych.
Przygotowanie i wykonanie wstrzyknięcia:
- Należy przygotować czystą, dobrze oświetloną, płaską powierzchnię, jedną ampułko-strzykawkę i gazik nasączony alkoholem oraz starannie umyć ręce.
- Ampułko-strzykawkę należy wyjąć z opakowania w temperaturze pokojowej. Przed użyciem należy sprawdzić, czy strzykawka i mechanizm zabezpieczający nie są uszkodzone, czy żaden element nie jest odczepiony oraz czy zabezpieczenie znajduje się w prawidłowej pozycji, zgodnej z instrukcją dołączoną do opakowania. Nieodpowiednią do użycia ampułko-strzykawkę należy umieścić w pojemniku na skażone biologicznie ostre narzędzia.
- Zalecanymi miejscami wstrzyknięcia są górna część uda lub brzuch, z wyjątkiem okolicy pępka. Jeśli wstrzyknięcie wykonuje inna osoba, może podać lek również w tylną część ramienia, tuż poniżej barku.
- Przy każdym wstrzyknięciu należy zmieniać miejsce podania. Nie wolno wstrzykiwać leku w skórę bolesną, z krwawymi wybroczynami, zaczerwienioną, twardą, z bliznami lub rozstępami. Należy unikać bezpośredniego podawania w uniesione, pogrubiałe, czerwone lub łuszczące się zmiany łuszczycowe.
- Miejsce wstrzyknięcia należy zdezynfekować gazikiem i pozostawić do wyschnięcia na co najmniej 60 sekund.
- Osłonkę igły należy ostrożnie zdjąć, pociągając prosto wzdłuż igły. Nie wolno dotykać igły. Osłonkę należy wyrzucić do pojemnika na skażone biologicznie ostre narzędzia.
- Jedną ręką, za pomocą 2 palców, należy lekko uchwycić skórę. Drugą ręką należy wprowadzić igłę pod kątem 45 do 90 stopni, bez dotykania końcówki tłoka.
- Tłok należy nacisnąć i przesunąć maksymalnie w dół. Po całkowitym opuszczeniu tłoka igła zostaje schowana.
- Zużytą ampułko-strzykawkę należy natychmiast wyrzucić do pojemnika na skażone biologicznie ostre narzędzia, a nie do domowego kosza na śmieci. Niewykorzystane pozostałości roztworu należy zutylizować.
Nie należy mieszać leku z innymi lekami. Postępowanie z lekiem i jego odpadami musi być zgodne z zasadami dotyczącymi leków cytotoksycznych oraz lokalnymi przepisami.
Zastosowanie większej niż zalecana dawki: w razie podejrzenia przedawkowania należy natychmiast skontaktować się z lekarzem. Lekarz ustali postępowanie zależnie od ciężkości zatrucia.
Pominięcie dawki: nie należy stosować dawki podwójnej. Należy jak najszybciej zastosować dawkę zaleconą przez lekarza i kontynuować leczenie w kolejnych tygodniach.
Przerwanie leczenia: nie należy przerywać ani kończyć leczenia bez uzgodnienia z lekarzem. Podejrzenie ciężkich działań niepożądanych wymaga natychmiastowej porady lekarskiej.
Przeciwwskazania / Informacje o bezpieczeństwie
Kiedy nie stosować leku Tullex?
Leku nie należy stosować:
- jeśli pacjent ma uczulenie na metotreksat lub którykolwiek z pozostałych składników;
- jeśli u pacjenta występuje ciężka choroba wątroby, nerek lub krwi;
- jeśli pacjent regularnie pije duże ilości alkoholu;
- jeśli u pacjenta występuje ciężkie zakażenie, np. gruźlica, zakażenie HIV lub inny zespół niedoboru odporności;
- jeśli u pacjenta występują owrzodzenia jamy ustnej, wrzody żołądka lub jelit;
- jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią;
- jeśli pacjent otrzymuje w tym samym czasie szczepionkę zawierającą żywe drobnoustroje.
Skład
Substancja czynna: każda ampułko-strzykawka zawierająca 0,533 ml roztworu zawiera 20 mg metotreksatu. Każdy ml roztworu zawiera 37,5 mg metotreksatu.
Substancje pomocnicze:- sodu chlorek;
- sodu wodorotlenek;
- kwas solny do ustalenia pH;
- woda do wstrzykiwań.
Ampułko-strzykawka jest wykonana z bezbarwnego szkła typu I i zamknięta korkiem z gumy chlorobutylowej, który wraz z trzonem z PP pełni funkcję tłoka. Ma zamocowaną igłę do wstrzyknięcia podskórnego oraz system zabezpieczający.
Działania niepożądane
Lek może powodować działania niepożądane, chociaż nie wystąpią one u każdego pacjenta. Ich częstość i nasilenie zależą od dawki i częstości podawania. Ciężkie działania niepożądane mogą wystąpić nawet po niewielkich dawkach, dlatego konieczne są regularne badania lekarskie, w tym kontrola krwi, wątroby i nerek.
Objawy wymagające niezwłocznego poinformowania lekarzaPoniższe objawy mogą wskazywać na ciężkie, potencjalnie zagrażające życiu działania niepożądane wymagające pilnego leczenia:
- Uporczywy suchy kaszel bez odpluwania, duszność i gorączka mogą wskazywać na zapalenie płuc, występujące często.
- Krwioplucie, czyli odkrztuszanie wydzieliny z krwią.
- Objawy uszkodzenia wątroby, np. zażółcenie skóry i białek oczu. Metotreksat może powodować marskość wątroby, czyli przewlekłe uszkodzenie wątroby, występującą niezbyt często.
- Zwłóknienie wątroby, czyli tworzenie blizn w jej tkance, występujące niezbyt często.
- Tłuszczowe zwyrodnienie wątroby, występujące niezbyt często.
- Ostre zapalenie wątroby, występujące rzadko.
- Niewydolność wątroby, występująca bardzo rzadko.
- Wysypka, w tym zaczerwieniona i swędząca skóra, obrzęk dłoni, stóp, kostek, twarzy, ust, jamy ustnej lub gardła, trudności w przełykaniu lub oddychaniu oraz uczucie zbliżającego się omdlenia mogą wskazywać na ciężką reakcję uczuleniową lub wstrząs anafilaktyczny, występujące rzadko.
- Obrzęk dłoni, kostek lub stóp, zmiana częstości oddawania moczu, zmniejszenie ilości moczu, czyli skąpomocz, lub brak moczu, czyli bezmocz, mogą wskazywać na niewydolność nerek, występującą rzadko.
- Gorączka, dreszcze, obolałość i ból gardła mogą wskazywać na zakażenie. Metotreksat zwiększa podatność na zakażenia, w tym zapalenie płuc wywołane przez *Pneumocystis carinii*, występujące rzadko.
- Posocznica, określana jako zatrucie krwi, występująca rzadko.
- Ciężka biegunka, krwawe wymioty oraz czarne lub smoliste stolce mogą wskazywać na rzadkie, ciężkie powikłania ze strony przewodu pokarmowego, np. owrzodzenia żołądka i jelit.
- Osłabienie jednej strony ciała, mogące wskazywać na udar, albo ból, obrzęk, zaczerwienienie i nietypowe uczucie ciepła w jednej nodze, mogące wskazywać na zakrzepicę żył głębokich. Objawy te mogą wystąpić, gdy przemieszczony skrzep zablokuje naczynie krwionośne. Zdarzenia zakrzepowo-zatorowe występują rzadko.
- Gorączka i ciężkie pogorszenie ogólnego stanu zdrowia albo nagła gorączka z bólem gardła lub jamy ustnej bądź zaburzeniami oddawania moczu mogą wskazywać na agranulocytozę, czyli ostre zmniejszenie liczby określonych białych krwinek, lub ciężkie zahamowanie czynności szpiku, występujące bardzo rzadko.
- Nieoczekiwane krwawienia, np. z dziąseł, krew w moczu lub wymiotach albo krwawe wybroczyny, mogą wskazywać na znaczne zmniejszenie liczby płytek krwi w przebiegu ciężkiego zahamowania czynności szpiku kostnego, występującego bardzo rzadko.
- Ciężka wysypka lub pęcherze na skórze, również w jamie ustnej, oczach i na narządach płciowych, mogą wskazywać na zespół Stevensa-Johnsona lub zespół oparzenia skóry, czyli martwicę toksyczno-rozpływną naskórka.
Inne działania niepożądaneBardzo często: mogą występować częściej niż u 1 na 10 pacjentów- Zapalenie błony śluzowej jamy ustnej.
- Niestrawność.
- Nudności, czyli mdłości.
- Zmniejszenie apetytu.
- Zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych.
Często: mogą występować z częstością nie większą niż 1 na 10 pacjentów- Owrzodzenia jamy ustnej.
- Biegunka.
- Wysypka.
- Zaczerwienienie skóry.
- Świąd.
- Ból głowy.
- Uczucie zmęczenia.
- Senność.
- Zmniejszenie wytwarzania komórek krwi ze zmniejszeniem liczby krwinek białych, czyli leukopenia.
- Zmniejszenie wytwarzania komórek krwi ze zmniejszeniem liczby krwinek czerwonych, czyli niedokrwistość.
- Zmniejszenie wytwarzania komórek krwi ze zmniejszeniem liczby płytek krwi, czyli małopłytkowość.
Niezbyt często: mogą występować z częstością nie większą niż 1 na 100 pacjentów- Zapalenie gardła.
- Zapalenie jelit.
- Wymioty.
- Reakcje przypominające oparzenia słoneczne, spowodowane zwiększoną wrażliwością skóry na światło słoneczne.
- Wypadanie włosów.
- Zwiększenie liczby guzków reumatoidalnych.
- Półpasiec.
- Zapalenie naczyń krwionośnych.
- Wysypka podobna do opryszczki.
- Pokrzywka.
- Ujawnienie się cukrzycy.
- Zawroty głowy.
- Splątanie.
- Depresja.
- Zmniejszenie stężenia albuminy w surowicy.
- Zmniejszenie liczby wszystkich komórek krwi i płytek krwi.
- Stan zapalny i owrzodzenie pęcherza moczowego.
- Stan zapalny i owrzodzenie pochwy.
- Upośledzenie czynności nerek.
- Zaburzenia oddawania moczu.
- Ból stawów.
- Ból mięśni.
- Osteoporoza, czyli zmniejszenie masy kostnej.
Rzadko: mogą występować z częstością nie większą niż 1 na 1000 pacjentów- Nasilona pigmentacja skóry.
- Trądzik.
- Niebieskie plamki na skórze na skutek krwawień z naczyń krwionośnych.
- Alergiczne zapalenie naczyń krwionośnych.
- Gorączka.
- Zaczerwienienie oczu.
- Zakażenie.
- Powolne gojenie się ran.
- Zmniejszenie stężenia przeciwciał we krwi.
- Zaburzenia widzenia.
- Zapalenie worka okalającego serce.
- Płyn w worku okalającym serce.
- Niskie ciśnienie krwi.
- Zwłóknienie płuc.
- Duszność.
- Astma oskrzelowa.
- Nagromadzenie płynu w worku wokół płuca.
- Zaburzenia elektrolitowe.
Bardzo rzadko: mogą występować z częstością nie większą niż 1 na 10 000 pacjentów- Obfite krwawienie.
- Toksyczne rozdęcie jelita grubego, czyli toksyczne rozdęcie okrężnicy.
- Nasilenie pigmentacji paznokci.
- Zapalenie naskórka.
- Głębokie zakażenie mieszków włosowych, czyli czyraczność.
- Widoczne powiększenie niewielkich naczyń krwionośnych.
- Miejscowe uszkodzenia tkanek w miejscu wstrzyknięcia podskórnego, obejmujące tworzenie ropni jałowych i zmiany w tkance tłuszczowej.
- Osłabione widzenie.
- Ból.
- Utrata siły mięśniowej.
- Uczucie drętwienia lub mrowienia.
- Odczuwanie słabszej niż zwykle reakcji na bodźce.
- Zmiany smaku, w tym metaliczny posmak.
- Drgawki.
- Porażenie.
- Silny ból głowy z gorączką.
- Retinopatia, czyli niezapalna choroba oka.
- Zmniejszenie popędu seksualnego.
- Impotencja.
- Powiększenie piersi u mężczyzn, czyli ginekomastia.
- Zaburzenia wytwarzania nasienia.
- Zaburzenia miesiączkowania.
- Upławy.
- Powiększenie węzłów chłonnych, czyli chłoniak.
- Zaburzenia limfoproliferacyjne, czyli nadprodukcja białych krwinek.
Częstość nieznana: nie może być określona na podstawie dostępnych danych- Leukoencefalopatia, czyli choroba substancji białej mózgu.
- Krwawienie z płuc.
- Zaczerwienienie i łuszczenie się skóry.
- Obrzęk.
- Uszkodzenia kości szczęki w wyniku nadprodukcji krwinek białych.
Po podaniu podskórnym obserwowano także lekkie miejscowe reakcje skórne, zmniejszające się podczas leczenia.
O każdym działaniu niepożądanym, również niewymienionym powyżej, należy poinformować lekarza lub farmaceutę.
Przechowywanie
- Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.
- Przechowywać w temperaturze poniżej 25°C.
- Nie przechowywać w lodówce i nie zamrażać.
- Ampułko-strzykawkę należy przechowywać w opakowaniu zewnętrznym w celu ochrony przed światłem.
- Nie stosować po upływie terminu ważności zamieszczonego na etykiecie i pudełku po oznaczeniu „EXP”. Termin ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.
- Lek jest przeznaczony wyłącznie do jednorazowego użycia. Niezużytą ampułko-strzykawkę oraz niewykorzystane pozostałości leku należy usunąć zgodnie z zasadami postępowania z lekami cytotoksycznymi.
- Leku nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Sposób usunięcia nieużywanego leku należy ustalić z farmaceutą.
Ostrzeżenia
Stany wymagające omówienia z lekarzemPrzed rozpoczęciem leczenia należy poinformować lekarza lub farmaceutę, jeśli pacjent:
- jest w podeszłym wieku, osłabiony lub w złym stanie ogólnym;
- ma zaburzenia czynności wątroby;
- jest odwodniony.
Zaburzenia czynności nerek mogą zwiększać stężenie metotreksatu i ryzyko ciężkich działań niepożądanych. Odwodnienie również może nasilać toksyczność leku. Szczególnej ostrożności wymagają pacjenci z cukrzycą insulinozależną oraz pacjenci z wodobrzuszem lub płynem w jamie opłucnej. Nagromadzenie płynu może opóźniać wydalanie metotreksatu i wymagać zmiany leczenia przez lekarza.
Pacjenci w podeszłym wieku wymagają ścisłego nadzoru. Związane z wiekiem pogorszenie czynności wątroby i nerek oraz zmniejszenie zapasów kwasu foliowego mogą wymagać stosunkowo małych dawek metotreksatu.
Leku nie należy stosować u dzieci w wieku poniżej 3 lat. Nie ma wystarczającego doświadczenia, aby zalecić leczenie choroby Leśniowskiego-Crohna tym lekiem u dzieci i młodzieży.
Objawy wymagające pilnej konsultacjiJeżeli pacjent, jego partner lub opiekun zauważy nowe albo nasilające się objawy neurologiczne, takie jak ogólne osłabienie mięśni, zaburzenia widzenia, myślenia, pamięci lub orientacji, splątanie albo zmiany osobowości, należy natychmiast skontaktować się z lekarzem. Mogą to być objawy bardzo rzadkiego, ciężkiego zakażenia mózgu, zwanego postępującą wieloogniskową leukoencefalopatią, PML.
Krwioplucie wymaga niezwłocznego kontaktu z lekarzem. Podczas leczenia opisywano ostre krwawienia z płuc u pacjentów z chorobami reumatologicznymi.
Biegunka może świadczyć o toksycznym działaniu leku i wymaga przerwania leczenia oraz poinformowania lekarza. Wrzodziejące zapalenie błony śluzowej jamy ustnej również może być objawem toksyczności. Powiększenie węzłów chłonnych, mogące wskazywać na chłoniaka, wymaga przerwania leczenia.
U pacjentów leczonych metotreksatem z powodu choroby nowotworowej zgłaszano encefalopatię i leukoencefalopatię, czyli choroby mózgu. Nie można wykluczyć ich wystąpienia podczas leczenia innych chorób.
Badania kontrolneCiężkie działania niepożądane mogą wystąpić nawet po niewielkich dawkach. Pacjent powinien zgłaszać się na wszystkie wyznaczone badania.
Przed rozpoczęciem leczenia lekarz zleca badania liczby komórek krwi, czynności wątroby i nerek oraz stężenia albuminy w surowicy, a także ocenę w kierunku zapalenia wątroby. Może również zlecić badania obrazowe wątroby, pobranie próbki jej tkanki, badania w kierunku gruźlicy, prześwietlenie klatki piersiowej lub badanie czynności płuc.
Podczas leczenia kontrola może obejmować:
- badanie jamy ustnej i gardła pod kątem zapalenia lub owrzodzeń;
- morfologię krwi oraz stężenie metotreksatu w surowicy;
- badania krwi oceniające czynność wątroby i nerek;
- badania obrazowe wątroby lub pobranie próbki jej tkanki;
- ocenę układu oddechowego i, w razie potrzeby, badanie czynności płuc.
Badania kontrolne wykonuje się co najmniej raz w miesiącu przez pierwszych sześć miesięcy, a następnie co trzy miesiące. Zwiększenie dawki może wymagać częstszych badań. Nieprawidłowe wyniki mogą prowadzić do zmiany leczenia.
Odporność i ochrona skóryMetotreksat może wpływać na układ odpornościowy, odpowiedź na szczepienia i wyniki badań immunologicznych. Może uaktywniać utajone przewlekłe zakażenia, np. półpasiec, gruźlicę oraz wirusowe zapalenie wątroby typu B lub C.
Lek może zwiększać wrażliwość skóry na słońce. Należy unikać intensywnego nasłonecznienia i nie korzystać z solarium ani lamp opalających bez konsultacji z lekarzem. Ochrona powinna obejmować odpowiednią odzież lub filtr przeciwsłoneczny o wysokim współczynniku ochrony.
Podczas leczenia mogą ponownie ujawnić się zapalenie skóry po napromienianiu i oparzenia słoneczne, określane jako reakcja „z przywołania”. Promieniowanie UV może nasilać zmiany łuszczycowe.
Interakcje z innymi lekamiLekarz lub farmaceuta powinien wiedzieć o wszystkich lekach stosowanych obecnie, ostatnio oraz planowanych do stosowania. Na działanie metotreksatu mogą wpływać:
- leki uszkadzające wątrobę lub zmniejszające liczbę krwinek, np. leflunomid;
- antybiotyki, w tym tetracykliny, chloramfenikol, niewchłanialne antybiotyki o szerokim spektrum działania, penicyliny, glikopeptydy, sulfonamidy, cyprofloksacyna i cefalotyna;
- niesteroidowe leki przeciwzapalne i salicylany;
- probenecyd stosowany w dnie moczanowej;
- słabe kwasy organiczne, np. diuretyki pętlowe, oraz niektóre leki przeciwbólowe i przeciwzapalne, w tym kwas acetylosalicylowy, diklofenak, ibuprofen i pirazole;
- metamizol, określany również jako nowaminsulfon lub dipyron;
- leki mogące uszkadzać szpik kostny, np. trymetoprym-sulfametoksazol i pirymetamina;
- inne leki przeciwreumatyczne, np. penicylamina, hydroksychlorochina, sulfasalazyna, azatiopryna i cyklosporyna;
- merkaptopuryna;
- retinoidy stosowane w łuszczycy i innych chorobach skóry;
- teofilina;
- inhibitory pompy protonowej stosowane w chorobach żołądka;
- leki zmniejszające stężenie glukozy we krwi;
- pochodne difenylohydantoiny i kwas p-aminobenzoesowy.
Jednoczesnego stosowania metamizolu i metotreksatu należy unikać ze względu na ryzyko nasilenia toksycznego działania na układ krwiotwórczy, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku. Należy również unikać jednoczesnego stosowania podtlenku azotu, który może nasilać toksyczność metotreksatu.
Preparaty witaminowe zawierające kwas foliowy lub kwas folinowy należy stosować wyłącznie z zalecenia lekarza, ponieważ mogą osłabiać działanie metotreksatu.
Jedzenie, picie i alkoholPodczas leczenia należy unikać alkoholu oraz dużych ilości kawy, napojów zawierających kofeinę i czarnej herbaty.
Ciąża, karmienie piersią i płodnośćMetotreksat może spowodować poronienie i ciężkie wady wrodzone, w tym wady czaszki, twarzy, serca, naczyń krwionośnych, mózgu i kończyn.
Przed rozpoczęciem leczenia u pacjentki w wieku rozrodczym należy jednoznacznie wykluczyć ciążę, np. wykonując test ciążowy. Pacjentka powinna stosować niezawodne metody antykoncepcji podczas leczenia i przez co najmniej 6 miesięcy po jego zakończeniu.
W przypadku zajścia w ciążę lub jej podejrzenia podczas leczenia pacjentka powinna jak najszybciej skontaktować się z lekarzem. Planowanie ciąży również wymaga wcześniejszej konsultacji. Karmienie piersią należy przerwać przed rozpoczęciem leczenia i w trakcie jego stosowania.
Metotreksat przejściowo zaburza wytwarzanie plemników i komórek jajowych oraz może zmniejszać płodność. W większości przypadków działanie to ustępuje po zakończeniu leczenia.
Pacjent powinien unikać zapłodnienia partnerki i nie może być dawcą nasienia w czasie leczenia oraz przez co najmniej 3 miesiące po jego zakończeniu. W tym czasie pacjent lub jego partnerka powinni stosować skuteczną antykoncepcję. Dostępne dane nie wskazują na zwiększone ryzyko wad rozwojowych lub poronień po stosowaniu przez ojca dawek poniżej 30 mg na tydzień, jednak ryzyka nie można całkowicie wykluczyć. Metotreksat może powodować mutacje genetyczne i wpływać na plemniki.
Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszynLek może powodować zmęczenie, senność i zawroty głowy oraz pogarszać zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. W razie senności lub zmęczenia pacjent nie może prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn.
SódLek zawiera mniej niż 1 mmol sodu, czyli 23 mg, na dawkę i jest uznawany za „wolny od sodu”.
Kontakt z lekiem i przypadkowe zranienieNależy unikać kontaktu metotreksatu ze skórą i błonami śluzowymi. W razie zanieczyszczenia należy natychmiast obficie spłukać dane miejsce wodą. Jeśli pacjent lub inna osoba zrani się igłą, należy natychmiast skonsultować się z lekarzem i nie używać tej ampułko-strzykawki.
Kobiety z personelu medycznego będące w ciąży nie powinny mieć kontaktu z metotreksatem ani go podawać.
Adres producenta
Basic Pharma Manufacturing B.V.
Burgemeester Lemmensstraat 352
6163 JT Geleen
Holandia
Podmiot odpowiedzialny
Egis Pharmaceuticals PLC
Keresztúri út 30-38
1106 Budapeszt
Węgry
Pamiętaj!
Odbiór w Aptece tylko po okazaniu ważnej recepty.
Sprzedaż produktu nastąpi zgodnie z odpłatnością podaną na recepcie i zgodnie z obwiązującym w dniu sprzedaży Obwieszczeniem Ministra Zdrowia.