Spis treści
- Opis
- Dawkowanie
- Przeciwwskazania / Informacje o bezpieczeństwie
- Skład
- Działania niepożądane
- Przechowywanie
- Ostrzeżenia
- Adres producenta
- Podmiot odpowiedzialny
OpisCo to jest Vanatex HCT, 160 mg + 25 mg, tabletki powlekane, 28 tabletek?
Vanatex HCT jest lekiem zawierającym dwie substancje czynne:
walsartan i hydrochlorotiazyd. Jest stosowany w leczeniu samoistnego nadciśnienia tętniczego u dorosłych pacjentów, u których ciśnienie krwi nie jest wystarczająco kontrolowane podczas stosowania samego walsartanu lub samego hydrochlorotiazydu.
- Walsartan należy do antagonistów receptora angiotensyny II. Blokuje działanie angiotensyny II, substancji powodującej zwężenie naczyń krwionośnych. W rezultacie naczynia rozszerzają się, a ciśnienie krwi obniża się.
- Hydrochlorotiazyd jest tiazydowym lekiem moczopędnym. Zwiększa ilość wydalanego moczu, co również obniża ciśnienie krwi.
Nadciśnienie tętnicze często nie powoduje zauważalnych objawów. Nieleczone może prowadzić do uszkodzenia naczyń krwionośnych w mózgu, sercu i nerkach, udaru, niewydolności serca lub nerek oraz zwiększać ryzyko zawału serca.
Opakowanie zawiera 28 jasnobrązowych, podłużnych, obustronnie wypukłych tabletek powlekanych.
DawkowanieJak stosować lek Vanatex HCT?
Lek należy stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. W razie wątpliwości pacjent powinien zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.
Zalecana dawka to jedna tabletka na dobę. Lekarz określa dokładną liczbę tabletek i, zależnie od reakcji na leczenie, może zalecić zwiększenie lub zmniejszenie dawki. Pacjent nie powinien samodzielnie zmieniać dawkowania ani przerywać leczenia.
Jeśli ciśnienie krwi nie jest wystarczająco kontrolowane, lekarz może dostosować dawki poszczególnych substancji czynnych do dawki maksymalnej 320 mg walsartanu i 25 mg hydrochlorotiazydu. Nie oznacza to zalecenia samodzielnego zwiększania liczby tabletek leku o mocy 160 mg + 25 mg.
Sposób podawania:- Lek jest przeznaczony do stosowania doustnego.
- Należy przyjmować go codziennie o tej samej porze, zwykle rano.
- Lek można przyjmować z posiłkiem lub niezależnie od posiłku.
- Tabletkę należy połknąć, popijając szklanką wody.
Pominięcie dawki: pominiętą dawkę należy przyjąć po przypomnieniu sobie o niej. Jeśli jednak zbliża się pora kolejnej dawki, zapomnianą dawkę należy pominąć. Nie należy stosować dawki podwójnej.
Przyjęcie większej niż zalecana dawki: w razie przypadkowego zażycia zbyt dużej liczby tabletek należy skontaktować się z lekarzem lub zgłosić do oddziału ratunkowego najbliższego szpitala. Jeśli wystąpią silne zawroty głowy i (lub) omdlenie, pacjent powinien się położyć i bezzwłocznie skontaktować z lekarzem.
Przerwanie leczenia: odstawienie leku może spowodować pogorszenie nadciśnienia. Nie należy przerywać stosowania leku, chyba że zaleci to lekarz. Należy zgłaszać się na wyznaczone wizyty także przy dobrym samopoczuciu.
Przeciwwskazania / Informacje o bezpieczeństwieKiedy nie stosować leku Vanatex HCT?
Leku nie należy stosować:
- jeśli pacjent ma uczulenie na walsartan, hydrochlorotiazyd, pochodne sulfonamidu, czyli substancje chemiczne podobne do hydrochlorotiazydu, lub którykolwiek z pozostałych składników leku;
- jeśli pacjentka jest w ciąży powyżej 3. miesiąca;
- jeśli u pacjenta występuje ciężka choroba wątroby, żółciowa marskość wątroby, czyli uszkodzenie małych przewodów żółciowych, lub cholestaza, czyli zastój żółci w wątrobie;
- jeśli pacjent ma ciężką chorobę nerek;
- jeśli pacjent nie może oddawać moczu, czyli występuje bezmocz;
- jeśli pacjent jest poddawany dializoterapii za pomocą sztucznej nerki;
- jeśli pomimo leczenia utrzymuje się zmniejszone stężenie potasu lub sodu we krwi albo zwiększone stężenie wapnia we krwi;
- jeśli pacjent ma dnę moczanową;
- jeśli pacjent ma cukrzycę lub zaburzenia czynności nerek i przyjmuje lek obniżający ciśnienie krwi zawierający aliskiren.
Jeżeli którakolwiek z tych sytuacji dotyczy pacjenta, nie należy stosować leku i należy skontaktować się z lekarzem.
SkładHydrochlorothiazide
Działania niepożądaneJak każdy lek, Vanatex HCT może powodować działania niepożądane, chociaż nie wystąpią one u każdego pacjenta.
Objawy wymagające natychmiastowej pomocy lekarskiejPoniższe działania niepożądane występują bardzo rzadko lub ich częstość jest nieznana. Jeśli pojawi się którykolwiek z nich, należy
natychmiast przerwać stosowanie leku Vanatex HCT i skontaktować się z lekarzem:
- Obrzęk twarzy, języka lub gardła, trudności w połykaniu, pokrzywka i trudności w oddychaniu, będące objawami obrzęku naczynioruchowego.
- Ciężka choroba skóry powodująca wysypkę, zaczerwienienie skóry, pęcherze na wargach, oczach lub błonie śluzowej jamy ustnej, złuszczanie skóry i gorączkę, czyli toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka.
- Pogorszenie widzenia lub ból oczu spowodowane podwyższonym ciśnieniem, mogące być objawami ostrej jaskry zamkniętego kąta.
- Gorączka, ból gardła i częstsze zakażenia, będące objawami agranulocytozy.
Inne działania niepożądane leku Vanatex HCTNiezbyt często, występują u mniej niż 1 na 100 pacjentów:- Kaszel.
- Niskie ciśnienie tętnicze.
- Uczucie „pustki” w głowie.
- Odwodnienie z pragnieniem, suchością błony śluzowej jamy ustnej i języka, rzadkim oddawaniem moczu, ciemnym zabarwieniem moczu i suchą skórą.
- Ból mięśni.
- Uczucie zmęczenia.
- Mrowienie lub drętwienie.
- Nieostre widzenie.
- Szumy uszne, np. syczenie lub brzęczenie.
Bardzo rzadko, występują u mniej niż 1 na 10 000 pacjentów:- Zawroty głowy.
- Biegunka.
- Ból stawów.
Częstość nieznana, nie może być określona na podstawie dostępnych danych:- Trudności w oddychaniu.
- Znaczne zmniejszenie ilości oddawanego moczu.
- Małe stężenie sodu we krwi, mogące powodować zmęczenie, dezorientację, drżenie mięśni i (lub), w ciężkich przypadkach, drgawki.
- Małe stężenie potasu we krwi, któremu niekiedy towarzyszą osłabienie mięśni, kurcze mięśni i zaburzenia rytmu serca.
- Mała liczba krwinek białych z objawami takimi jak gorączka, zakażenia skóry, ból gardła lub owrzodzenia jamy ustnej spowodowane zakażeniami oraz osłabienie.
- Zwiększenie stężenia bilirubiny we krwi, mogące w ciężkich przypadkach powodować zażółcenie skóry i oczu.
- Zwiększenie stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny we krwi, mogące wskazywać na nieprawidłową czynność nerek.
- Zwiększenie stężenia kwasu moczowego we krwi, mogące w ciężkich przypadkach wywołać dnę.
- Omdlenie.
Działania niepożądane zgłaszane po zastosowaniu samego walsartanu lub samego hydrochlorotiazydu, których nie obserwowano po podaniu leku Vanatex HCTWalsartan: niezbyt często, występują u mniej niż 1 na 100 pacjentów:- Uczucie wirowania.
- Ból brzucha.
Walsartan: częstość nieznana, nie może być określona na podstawie dostępnych danych:- Pęcherze na skórze, będące objawem pęcherzowego zapalenia skóry.
- Wysypka skórna ze swędzeniem lub bez, przebiegająca z niektórymi z następujących objawów: gorączką, bólem stawów, bólem mięśni, obrzękiem węzłów chłonnych i (lub) objawami grypopodobnymi.
- Wysypka, fioletowo-czerwone plamy, gorączka i swędzenie, będące objawami zapalenia naczyń krwionośnych.
- Mała liczba płytek krwi, czasami z nietypowym krwawieniem lub powstawaniem sińców.
- Duże stężenie potasu we krwi, czasami z kurczami mięśni i zaburzeniami rytmu serca.
- Reakcje alergiczne z objawami takimi jak wysypka, swędzenie, pokrzywka, trudności w oddychaniu lub połykaniu i zawroty głowy.
- Obrzęk, zwłaszcza twarzy i gardła.
- Wysypka.
- Swędzenie.
- Zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych.
- Zmniejszenie stężenia hemoglobiny i odsetka czerwonych krwinek we krwi; oba te czynniki mogą w ciężkich przypadkach wywołać niedokrwistość.
- Niewydolność nerek.
- Zmniejszenie stężenia sodu we krwi, mogące powodować zmęczenie, dezorientację, drżenie mięśni i (lub), w ciężkich przypadkach, drgawki.
Hydrochlorotiazyd: bardzo często, występują u co najmniej 1 na 10 pacjentów:- Małe stężenie potasu we krwi.
- Zwiększenie stężenia lipidów we krwi.
Hydrochlorotiazyd: często, występują u mniej niż 1 na 10 pacjentów:- Małe stężenie sodu we krwi.
- Małe stężenie magnezu we krwi.
- Duże stężenie kwasu moczowego we krwi.
- Swędząca wysypka i inne rodzaje wysypki.
- Zmniejszenie apetytu.
- Łagodne nudności.
- Wymioty.
- Zawroty głowy po wstaniu.
- Omdlenie po wstaniu.
- Niezdolność do osiągnięcia lub utrzymania erekcji.
Hydrochlorotiazyd: rzadko, występują u mniej niż 1 na 1 000 pacjentów:- Obrzęk i powstawanie pęcherzy na skórze z powodu zwiększonej wrażliwości na słońce.
- Duże stężenie wapnia we krwi.
- Duże stężenie cukru we krwi.
- Obecność cukru w moczu.
- Nasilenie zaburzeń metabolicznych w przebiegu cukrzycy.
- Zaparcie.
- Biegunka.
- Uczucie dyskomfortu w żołądku lub jelitach.
- Zaburzenia wątroby, które mogą wystąpić razem z zażółceniem skóry i oczu.
- Nieregularna czynność serca.
- Ból głowy.
- Zaburzenia snu.
- Obniżenie nastroju, czyli depresja.
- Mała liczba płytek krwi, czasami z krwawieniem lub powstawaniem sińców pod skórą.
- Zawroty głowy.
- Mrowienie lub drętwienie.
- Zaburzenia widzenia.
Hydrochlorotiazyd: bardzo rzadko, występują u mniej niż 1 na 10 000 pacjentów:- Zapalenie naczyń krwionośnych z objawami takimi jak wysypka, fioletowo-czerwone plamy i gorączka.
- Reakcje nadwrażliwości objawiające się wysypką, swędzeniem, pokrzywką, trudnościami w oddychaniu lub połykaniu i zawrotami głowy.
- Toczeń rumieniowaty z wysypką na twarzy, bólem stawów, zaburzeniami mięśni i gorączką.
- Silny ból w nadbrzuszu, będący objawem zapalenia trzustki.
- Trudności w oddychaniu z gorączką, kaszlem, świszczącym oddechem, silną dusznością, osłabieniem i splątaniem, związane z niewydolnością oddechową, w tym zapaleniem płuc, obrzękiem płuc lub ostrą niewydolnością oddechową.
- Bladość skóry, zmęczenie, duszność i ciemne zabarwienie moczu, będące objawami niedokrwistości hemolitycznej.
- Gorączka, ból gardła lub owrzodzenie jamy ustnej na skutek zakażenia, będące objawami leukopenii.
- Stan splątania, zmęczenie, drżenie i kurcze mięśni oraz przyspieszony oddech, będące objawami zasadowicy hipochloremicznej.
Hydrochlorotiazyd: częstość nieznana, nie może być określona na podstawie dostępnych danych:- Osłabienie, powstawanie siniaków i częste zakażenia, będące objawami niedokrwistości aplastycznej.
- Znaczne zmniejszenie ilości oddawanego moczu, mogące wskazywać na zaburzenia czynności nerek lub niewydolność nerek.
- Wysypka, zaczerwienienie skóry, pęcherze na wargach, oczach lub błonie śluzowej jamy ustnej, złuszczanie skóry i gorączka, mogące być objawami rumienia wielopostaciowego.
- Kurcze mięśni.
- Gorączka.
- Osłabienie, czyli astenia.
- Nowotwory złośliwe skóry i warg, czyli nieczerniakowe nowotwory złośliwe skóry.
- Osłabienie wzroku lub ból oczu na skutek podwyższonego ciśnienia, mogące być objawami gromadzenia się płynu w unaczynionej błonie otaczającej oko, czyli nadmiernego nagromadzenia płynu między naczyniówką a twardówką, lub ostrej jaskry zamkniętego kąta.
O wszelkich działaniach niepożądanych, także niewymienionych powyżej, należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie.
Przechowywanie- Nie przechowywać w temperaturze powyżej 30°C.
- Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.
- Nie stosować po upływie terminu ważności podanego na pudełku i blistrze. Termin ważności oznacza ostatni dzień wskazanego miesiąca.
- Skrót EXP oznacza termin ważności, a Lot lub LOT oznacza numer serii.
- Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Informację o sposobie usunięcia nieużywanego leku można uzyskać od farmaceuty.
OstrzeżeniaZmiany stężenia elektrolitów w surowicy. Walsartan. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania suplementów potasu, leków moczopędnych oszczędzających potas, zamienników soli kuchennej zawierających potas lub innych leków, które mogą powodować zwiększenie stężenia potasu (heparyna itp.). Należy regularnie kontrolować stężenie potasu. Hydrochlorotiazyd. Podczas stosowania tiazydowych leków moczopędnych, w tym hydrochlorotiazydu opisywano przypadki hipokaliemii. Zaleca się częste monitorowanie stężenia potasu w surowicy. Leczenie tiazydowymi lekami moczopędnymi, w tym hydrochlorotiazydem było związane z występowaniem hiponatremii i zasadowicy hipochloremicznej. Tiazydy, w tym hydrochlorotiazyd, nasilają wydalanie magnezu z moczem, co może prowadzić do hipomagnezemii. Tiazydowe leki moczopędne zmniejszają wydalanie wapnia, co może być przyczyną hiperkalcemii. U wszystkich pacjentów przyjmujących leki moczopędne należy oznaczać stężenie elektrolitów w surowicy w odpowiednich odstępach czasu. Pacjenci z niedoborem sodu i (lub) odwodnieni. Pacjentów otrzymujących tiazydowe leki moczopędne, w tym hydrochlorotiazyd, należy obserwować ze względu na możliwość wystąpienia objawów świadczących o zaburzeniach równowagi wodno-elektrolitowej. W rzadkich przypadkach na początku leczenia produktem Vanatex HCT u pacjentów ze znacznym niedoborem sodu i (lub) odwodnionych, np. z powodu przyjmowania dużych dawek leków moczopędnych, może wystąpić objawowe niedociśnienie tętnicze. Przed rozpoczęciem leczenia produktem Vanatex HCT należy wyrównać niedobór sodu i (lub) objętość krwi krążącej. Pacjenci z ciężką przewlekłą niewydolnością serca lub innymi stanami związanymi z pobudzeniem układu renina-angiotensyna-aldosteron. U pacjentów, u których czynność nerek może zależeć od aktywności układu renina-angiotensyna-aldosteron (np. pacjenci z ciężką zastoinową niewydolnością serca), leczenie inhibitorami konwertazy angiotensyny związane było z oligurią i (lub) postępującą azotemią oraz, w rzadkich przypadkach, z ostrą niewydolnością nerek i (lub) zgonem. Ocena pacjentów z niewydolnością serca lub pacjentów po zawale mięśnia sercowego powinna zawsze uwzględniać ocenę czynności nerek. Nie ustalono stosowania produktu Vanatex HCT u pacjentów z ciężką przewlekłą niewydolnością serca. Dlatego nie można wykluczyć, że z powodu hamowania układu renina-angiotensyna-aldosteron również stosowanie produktu Vanatex HCT może być związane z zaburzeniami czynności nerek. Nie należy stosować produktu Vanatex HCT u tych pacjentów. Zwężenie tętnicy nerkowej. Produktu Vanatex HCT nie należy stosować w leczeniu nadciśnienia u pacjentów z jednostronnym lub obustronnym zwężeniem tętnicy nerkowej albo ze zwężeniem tętnicy jedynej czynnej nerki, ponieważ u tych pacjentów może się zwiększyć stężenie mocznika we krwi i stężenie kreatyniny w surowicy. Hiperaldosteronizm pierwotny. Produktu Vanatex HCT nie należy stosować u pacjentów z pierwotnym hiperaldosteronizmem z powodu zahamowania aktywności układu renina-angiotensyna u tych osób. Zwężenie zastawki aorty i zastawki dwudzielnej, kardiomiopatia przerostowa ze zwężeniem drogi odpływu z lewej komory. Podobnie jak w przypadku innych leków rozszerzających naczynia krwionośne, wskazana jest szczególna ostrożność u pacjentów, u których występuje zwężenie zastawki aorty lub zastawki dwudzielnej lub kardiomiopatia przerostowa ze zwężeniem drogi odpływu z lewej komory. Zaburzenia czynności nerek. Nie ma konieczności zmiany dawkowania u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek z klirensem kreatyniny ≥30 ml/min. Podczas stosowania produktu Vanatex HCT u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek zaleca się okresową kontrolę stężenia potasu, kreatyniny i kwasu moczowego w surowicy. Stan po przeszczepieniu nerki. Dotychczas brak doświadczeń w zakresie bezpieczeństwa stosowania produktu Vanatex HCT u pacjentów, którym niedawno przeszczepiono nerkę. Zaburzenia czynności wątroby. Produkt Vanatex HCT należy stosować ostrożnie u pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby przebiegającymi bez cholestazy. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby lub postępującą chorobą wątroby należy ostrożnie stosować tiazydy, ponieważ niewielkie zmiany równowagi wodno-elektrolitowej mogą wywołać śpiączkę wątrobową. Obrzęk naczynioruchowy w wywiadzie. U pacjentów leczonych walsartanem obserwowano obrzęk naczynioruchowy, w tym obrzęk krtani i głośni, powodujący zwężenie dróg oddechowych i (lub) obrzęk twarzy, warg, gardła i (lub) języka; u niektórych z tych pacjentów już wcześniej występował obrzęk naczynioruchowy po zastosowaniu innych leków, w tym inhibitorów ACE. U pacjentów, u których wystąpił obrzęk naczynioruchowy należy natychmiast przerwać leczenie produktem leczniczym Vanatex HCT i nigdy nie należy podawać go ponownie. Obrzęk naczynioruchowy jelit. U pacjentów leczonych antagonistami receptora angiotensyny II, w tym walsartanem, notowano występowanie obrzęku naczynioruchowego jelit. U tych pacjentów występowały ból brzucha, nudności, wymioty i biegunka. Objawy ustąpiły po przerwaniu leczenia antagonistami receptora angiotensyny II. Jeśli u pacjenta zostanie rozpoznany obrzęk naczynioruchowy jelit, należy przerwać stosowanie walsartanu i rozpocząć odpowiednią obserwację do czasu całkowitego ustąpienia objawów. Toczeń rumieniowaty układowy. Zgłaszano przypadki nasilenia lub uaktywnienia układowego tocznia rumieniowatego pod wpływem tiazydowych leków moczopędnych, w tym hydrochlorotiazydu. Inne zaburzenia metaboliczne. Tiazydowe leki moczopędne, w tym hydrochlorotiazyd, mogą zmieniać tolerancję glukozy oraz zwiększać stężenie cholesterolu, triglicerydów i kwasu moczowego w surowicy. Pacjenci z cukrzycą mogą wymagać dostosowania dawki insuliny lub doustnych leków przeciwcukrzycowych. Tiazydy mogą zmniejszać wydalanie wapnia z moczem oraz powodować nieznaczne, przemijające zwiększenie stężenia wapnia w surowicy przy braku znanych zaburzeń metabolizmu wapnia. Znaczna hiperkalcemia może świadczyć o współistniejącej nadczynności przytarczyc. Przed wykonaniem badań oceniających czynność przytarczyc należy przerwać stosowanie tiazydów. Nadwrażliwość na światło. Po zastosowaniu tiazydowych leków moczopędnych zgłaszano przypadki nadwrażliwości na światło. Jeśli podczas leczenia wystąpi reakcja nadwrażliwości na światło, zaleca się przerwanie leczenia. Jeśli konieczne jest wznowienie terapii lekiem moczopędnym, zaleca się ochronę narażonej powierzchni ciała przed działaniem promieni słonecznych lub przed sztucznym promieniowaniem UVA. Nieczerniakowe nowotwory złośliwe skóry. W dwóch badaniach epidemiologicznych z wykorzystaniem danych z duńskiego krajowego rejestru nowotworów złośliwych stwierdzono zwiększenie ryzyka nieczerniakowych nowotworów złośliwych skóry (NMSC, ang. non-melanoma skin cancer)
podstawnokomórkowego (BCC, ang. basal cell carcinoma) i raka kolczystokomórkowego (SCC, ang. squamous cell carcinoma) w warunkach zwiększającego się łącznego narażenia organizmu na hydrochlorotiazyd (HCTZ). W mechanizmie rozwoju NMSC mogą odgrywać rolę właściwości fotouczulające HCTZ. Pacjentów przyjmujących HCTZ należy poinformować o ryzyku NMSC i zalecić regularne sprawdzanie, czy na skórze nie pojawiły się nowe zmiany, i szybki kontakt z lekarzem w przypadku stwierdzenia jakichkolwiek podejrzanych zmian skórnych. Pacjentom należy zalecić podejmowanie możliwych działań zapobiegawczych w celu minimalizacji ryzyka rozwoju nowotworów złośliwych skóry, jak ograniczanie narażania się na działanie światła słonecznego i promieniowania UV, a jeśli to niemożliwe - odpowiednią ochronę. Niepokojące zmiany skórne należy niezwłocznie badać z możliwością wykonania biopsji z oceną histologiczną. U osób, u których w przeszłości występowały NMSC, może być konieczne ponowne rozważenie stosowania HCTZ. Ciąża. W trakcie ciąży nie należy rozpoczynać leczenia antagonistami receptora angiotensyny II (AIIRA). Jeśli dalsze leczenie AIIRA nie jest konieczne, u pacjentek planujących ciążę należy zastosować inne leki przeciwnadciśnieniowe o ustalonym profilu bezpieczeństwa stosowania w trakcie ciąży. W przypadku stwierdzenia ciąży leczenie AIIRA należy natychmiast przerwać i, jeśli to właściwe, rozpocząć alternatywne leczenie. Ogólne. Należy zachować ostrożność u pacjentów, u których już wcześniej wystąpiła nadwrażliwość na innych antagonistów receptora angiotensyny II. Wystąpienie reakcji nadwrażliwości na hydrochlorotiazyd jest bardziej prawdopodobne u pacjentów z alergią i astmą. Nadmierne nagromadzenie płynu między naczyniówką a twardówką, ostra krótkowzroczność i jaskra wtórna zamkniętego kąta. Sulfonamidy i leki będące pochodnymi sulfonamidów mogą powodować reakcję idiosynkratyczną wywołującą nadmierne nagromadzenie płynu między naczyniówką a twardówką z ograniczeniem pola widzenia, przejściową krótkowzroczność i ostrą jaskrę zamkniętego kąta. Objawy obejmują ostry początek zmniejszonej ostrości widzenia lub ból oka i zazwyczaj występują w ciągu kilku godzin do tygodni od rozpoczęcia leczenia. Nieleczona ostra jaskra zamkniętego kąta może doprowadzić do trwałej utraty wzroku. Podstawowe leczenie polega na jak najszybszym odstawieniu produktu. Jeśli ciśnienie wewnątrzgałkowe pozostaje niekontrolowane, należy rozważyć natychmiastowe podjęcie leczenia zachowawczego lub chirurgicznego. Do czynników ryzyka rozwoju ostrej jaskry zamkniętego kąta może należeć uczulenie na sulfonamidy lub penicylinę w wywiadzie. Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA). Istnieją dowody, iż jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II (AIIRA) lub aliskirenu zwiększa ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii oraz zaburzenia czynności nerek (w tym ostrej niewydolności nerek). W związku z tym nie zaleca się podwójnego blokowania układu RAA poprzez jednoczesne zastosowanie inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu. Jeśli zastosowanie podwójnej blokady układu RAA jest absolutnie konieczne, powinno być prowadzone wyłącznie pod nadzorem specjalisty, a parametry życiowe pacjenta, takie jak: czynność nerek, stężenie elektrolitów oraz ciśnienie krwi powinny być ściśle monitorowane. U pacjentów z nefropatią cukrzycową nie należy stosować jednocześnie inhibitorów ACE oraz antagonistów receptora angiotensyny II. Ostra toksyczność na układ oddechowy. Po przyjęciu hydrochlorotiazydu notowano bardzo rzadko poważne przypadki ostrej toksyczności na układ oddechowy, w tym zespół ostrej niewydolności oddechowej (ARDS, ang. acute respiratory distress syndrome). Obrzęk płuc zwykle rozwija się w ciągu kilku minut do kilku godzin po przyjęciu hydrochlorotiazydu. Początkowo objawy obejmują duszność, gorączkę, osłabioną czynność płuc i niedociśnienie tętnicze. Jeśli podejrzewa się rozpoznanie ARDS, należy odstawić Vanatex HCT i zastosować odpowiednie leczenie. Hydrochlorotiazydu nie należy podawać pacjentom, u których wcześniej po przyjęciu hydrochlorotiazydu wystąpił ARDS. Produkt zawiera laktozę. Produkt nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, brakiem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy. Produkt zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na tabletkę, to znaczy produkt uznaje się za „wolny od sodu”.
Adres producentaZakłady Farmaceutyczne POLPHARMA S.A.
ul. Pelplińska 19
83-200 Starogard Gdański
Podmiot odpowiedzialnyZakłady Farmaceutyczne POLPHARMA S.A.
ul. Pelplińska 19
83-200 Starogard Gdański
tel. +48 22 364 61 01
Pamiętaj!
Odbiór w Aptece tylko po okazaniu ważnej recepty.
Sprzedaż produktu nastąpi zgodnie z odpłatnością podaną na recepcie i zgodnie z obwiązującym w dniu sprzedaży Obwieszczeniem Ministra Zdrowia.
