Spis treści
- Opis
- Dawkowanie
- Przeciwwskazania / Informacje o bezpieczeństwie
- Skład
- Działania niepożądane
- Przechowywanie
- Ostrzeżenia
- Adres producenta
- Podmiot odpowiedzialny
Opis
Co to jest Tullex, 25 mg, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 12 ampułko-strzykawek?
Tullex zawiera metotreksat i należy do leków immunosupresyjnych, czyli zmniejszających aktywność układu odpornościowego. Metotreksat spowalnia wzrost niektórych szybko dzielących się komórek organizmu i działa przeciwzapalnie.
Lek stosuje się w leczeniu:
- czynnego reumatoidalnego zapalenia stawów u dorosłych pacjentów;
- wielostawowych postaci ciężkiego, czynnego młodzieńczego idiopatycznego zapalenia stawów, gdy odpowiedź na niesteroidowe leki przeciwzapalne jest niewystarczająca;
- ciężkiej, opornej na leczenie, prowadzącej do niepełnosprawności łuszczycy, gdy nie uzyskano zadowalającej odpowiedzi po zastosowaniu fototerapii, terapii PUVA i retinoidów, oraz ciężkiego łuszczycowego zapalenia stawów u dorosłych pacjentów;
- choroby Leśniowskiego-Crohna o przebiegu łagodnym do umiarkowanego u dorosłych pacjentów, gdy odpowiednie leczenie innymi lekami nie jest możliwe.
Reumatoidalne zapalenie stawów jest przewlekłą chorobą przebiegającą z zapaleniem błon maziowych wyściełających stawy. Stan zapalny powoduje zgrubienie tych błon i obrzęk stawów. Młodzieńcze zapalenie stawów występuje u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 16 lat. Postać wielostawowa obejmuje 5 lub więcej stawów w ciągu pierwszych 6 miesięcy choroby. Leku nie należy stosować u dzieci w wieku poniżej 3 lat.
Łuszczyca przebiega z czerwonymi plamami pokrytymi grubą, suchą, srebrzystą, ściśle przylegającą łuską. W łuszczycowym zapaleniu stawów zapaleniu towarzyszą zmiany łuszczycowe skóry i paznokci, a choroba dotyczy szczególnie stawów palców rąk i nóg. Choroba Leśniowskiego-Crohna jest chorobą zapalną jelit, która może obejmować dowolny odcinek przewodu pokarmowego i powodować ból brzucha, biegunkę, wymioty lub utratę masy ciała.
Opakowanie zawiera 12 ampułko-strzykawek, każda z 0,667 ml roztworu, z zamocowaną igłą i mechanizmem zabezpieczającym, oraz gaziki nasączone alkoholem. Roztwór jest klarowny, żółtawy i nie zawiera widocznych cząstek stałych.
Dawkowanie
Jak stosować lek Tullex?
We wszystkich wskazaniach lek Tullex stosuje się wyłącznie raz na tydzień, a nie codziennie. Błędy w dawkowaniu mogą spowodować ciężkie działania niepożądane, w tym zgon.Lek należy stosować zgodnie z zaleceniami lekarza lub farmaceuty. Pacjent powinien przyjmować dawkę zapisaną przez lekarza i nie może samodzielnie jej zmieniać. Dzień wykonywania wstrzyknięcia pacjent ustala wspólnie z lekarzem.
Dawkę dla dzieci i młodzieży z wielostawową postacią młodzieńczego idiopatycznego zapalenia stawów ustala lekarz. Leku nie należy stosować u dzieci w wieku poniżej 3 lat ze względu na niewystarczające doświadczenie w tej grupie wiekowej.
Czas leczenia ustala lekarz prowadzący. Leczenie wymienionych chorób lekiem Tullex jest długotrwałe.
Sposób podawania:Lek podaje się wyłącznie podskórnie, raz na tydzień. Wstrzyknięcia powinien wykonywać lekarz lub pracownik ochrony zdrowia albo powinny odbywać się pod ich nadzorem. Lekarz może zdecydować o samodzielnym wykonywaniu wstrzyknięć przez pacjenta po odpowiednim przeszkoleniu. Nie wolno podejmować prób samodzielnego podania leku bez wcześniejszego szkolenia. Pierwsze wstrzyknięcie należy wykonać pod bezpośrednim nadzorem lekarza.
Przygotowanie i wykonanie wstrzyknięcia:
- Należy przygotować czystą, dobrze oświetloną, płaską powierzchnię, jedną ampułko-strzykawkę oraz dołączony gazik nasączony alkoholem, a następnie starannie umyć ręce.
- Ampułko-strzykawkę należy wyjąć z opakowania w temperaturze pokojowej. Roztwór musi być przejrzysty i nie może zawierać cząstek stałych.
- Należy sprawdzić, czy strzykawka i mechanizm zabezpieczający nie są uszkodzone, czy żadne elementy nie są odczepione oraz czy urządzenie zabezpieczające znajduje się w bezpiecznej pozycji przedstawionej w instrukcji dołączonej do opakowania. Urządzenia nienadającego się do użycia nie należy stosować.
- Zalecane miejsca wstrzyknięcia to górna część uda lub brzuch z pominięciem okolicy wokół pępka. Osoba pomagająca pacjentowi może wykonać wstrzyknięcie również w tylną część ramienia, tuż poniżej barku.
- Miejsce wstrzyknięcia należy zmieniać przy każdym podaniu. Nie wolno wykonywać wstrzyknięcia w skórę bolesną, z krwawymi wybroczynami, zaczerwienioną, twardą, z bliznami lub rozstępami. Należy unikać podawania leku bezpośrednio w uniesione, pogrubiałe, czerwone lub łuszczące się zmiany łuszczycowe.
- Miejsce wstrzyknięcia należy zdezynfekować gazikiem i pozostawić do wyschnięcia na co najmniej 60 sekund.
- Osłonkę igły należy ostrożnie zdjąć, pociągając ją prosto wzdłuż igły. Nie wolno dotykać igły. Osłonkę należy wyrzucić do pojemnika na skażone biologicznie ostre narzędzia.
- Jedną ręką, za pomocą 2 palców, należy lekko uchwycić skórę. Drugą ręką należy wprowadzić igłę pod kątem 45 do 90 stopni, nie dotykając końcówki tłoka.
- Tłok należy nacisnąć i przesunąć maksymalnie w dół. Po jego całkowitym opuszczeniu igła zostanie schowana.
- Zużytą ampułko-strzykawkę należy natychmiast wyrzucić do pojemnika na skażone biologicznie ostre narzędzia, nie do domowego kosza na śmieci.
Lek jest przeznaczony wyłącznie do jednorazowego użycia. Niewykorzystany roztwór należy zutylizować. Nie wolno mieszać leku z innymi lekami.
Należy unikać kontaktu metotreksatu ze skórą i błonami śluzowymi. Zanieczyszczoną powierzchnię trzeba natychmiast obficie spłukać wodą. W razie zranienia igłą należy natychmiast skonsultować się z lekarzem i nie używać tej ampułko-strzykawki.
Zastosowanie większej dawki: w razie podejrzenia przedawkowania należy natychmiast skontaktować się z lekarzem. O dalszym leczeniu decyduje lekarz.
Pominięcie dawki: nie należy stosować dawki podwójnej. Należy jak najszybciej zastosować dawkę zaleconą przez lekarza i kontynuować leczenie w kolejnych tygodniach.
Przerwanie leczenia: nie należy przerywać ani kończyć leczenia bez uzgodnienia z lekarzem. Podejrzenie ciężkich działań niepożądanych wymaga natychmiastowej porady lekarskiej.
Przeciwwskazania / Informacje o bezpieczeństwie
Kiedy nie stosować leku Tullex?
Leku nie należy stosować:
- w przypadku uczulenia na metotreksat lub którykolwiek z pozostałych składników;
- w przypadku ciężkiej choroby wątroby, nerek lub krwi;
- gdy pacjent regularnie pije duże ilości alkoholu;
- w przypadku ciężkiego zakażenia, np. gruźlicy, zakażenia HIV lub innych zespołów niedoboru odporności;
- w przypadku owrzodzenia jamy ustnej, wrzodów żołądka lub jelit;
- w okresie ciąży lub karmienia piersią;
- podczas jednoczesnego podawania szczepionki zawierającej żywe drobnoustroje.
Skład
Substancja czynna: metotreksat. Każda ampułko-strzykawka zawiera 25 mg metotreksatu w 0,667 ml roztworu. Każdy ml roztworu zawiera 37,5 mg metotreksatu.
Substancje pomocnicze:- sodu chlorek;
- sodu wodorotlenek;
- kwas solny do ustalenia pH;
- woda do wstrzykiwań.
Ampułko-strzykawka jest wykonana z bezbarwnego szkła typu I i zamknięta korkiem z gumy chlorobutylowej, który wraz z trzonem z PP pełni funkcję tłoka. Ma zamocowaną igłę do wstrzyknięcia podskórnego oraz system zabezpieczający.
Działania niepożądane
Lek może powodować działania niepożądane, choć nie wystąpią one u każdego pacjenta. Ich częstość i nasilenie zależą od dawki oraz częstości podawania. Ciężkie działania niepożądane mogą wystąpić nawet po niewielkich dawkach, dlatego konieczne są regularne badania lekarskie, w tym kontrola krwi, wątroby i nerek.
Objawy wymagające niezwłocznego kontaktu z lekarzemPoniższe objawy mogą wskazywać na ciężkie, potencjalnie zagrażające życiu działania niepożądane wymagające pilnego leczenia:
- Uporczywy suchy kaszel bez odpluwania, duszność i gorączka mogą oznaczać zapalenie płuc, występujące często.
- Krwioplucie, czyli odkrztuszanie wydzieliny z krwią.
- Zażółcenie skóry i białek oczu może wskazywać na uszkodzenie wątroby. Metotreksat może powodować marskość wątroby, czyli przewlekłe uszkodzenie wątroby, występującą niezbyt często.
- Zwłóknienie wątroby, czyli tworzenie blizn w jej tkance, występujące niezbyt często, może wiązać się z objawami uszkodzenia wątroby, takimi jak zażółcenie skóry i białek oczu.
- Tłuszczowe zwyrodnienie wątroby występuje niezbyt często i może wiązać się z objawami uszkodzenia wątroby.
- Ostre zapalenie wątroby występuje rzadko i może objawiać się zażółceniem skóry i białek oczu.
- Niewydolność wątroby występuje bardzo rzadko i może objawiać się zażółceniem skóry i białek oczu.
- Wysypka, zaczerwieniona i swędząca skóra, obrzęk dłoni, stóp, kostek, twarzy, ust, jamy ustnej lub gardła, trudności z przełykaniem lub oddychaniem oraz uczucie zbliżającego się omdlenia mogą wskazywać na ciężką reakcję uczuleniową, występującą rzadko.
- Wstrząs anafilaktyczny występuje rzadko i może przebiegać z wymienionymi objawami uczulenia oraz uczuciem zbliżającego się omdlenia.
- Obrzęk dłoni, kostek lub stóp, zmiana częstości oddawania moczu, zmniejszenie jego objętości, czyli skąpomocz, lub brak moczu, czyli bezmocz, mogą wskazywać na niewydolność nerek, występującą rzadko.
- Gorączka, dreszcze, obolałość lub ból gardła mogą wskazywać na zakażenie. Metotreksat zwiększa podatność na zakażenia, w tym ciężkie zapalenie płuc wywołane przez *Pneumocystis carinii*, występujące rzadko.
- Posocznica, określana jako zatrucie krwi, występuje rzadko i może objawiać się gorączką, dreszczami, obolałością lub bólem gardła.
- Ciężka biegunka może wskazywać na rzadkie, ciężkie powikłania ze strony przewodu pokarmowego, np. owrzodzenia żołądka i jelit.
- Krwawe wymioty mogą wskazywać na rzadkie, ciężkie powikłania ze strony przewodu pokarmowego.
- Czarne lub smoliste stolce mogą wskazywać na rzadkie, ciężkie powikłania ze strony przewodu pokarmowego.
- Osłabienie jednej strony ciała, mogące oznaczać udar, albo ból, obrzęk, zaczerwienienie i nietypowe uczucie ciepła w jednej nodze, mogące oznaczać zakrzepicę żył głębokich, mogą być objawami zdarzenia zakrzepowo-zatorowego występującego rzadko. Dochodzi do niego, gdy przemieszczony skrzep blokuje naczynie krwionośne.
- Gorączka z ciężkim pogorszeniem ogólnego stanu zdrowia lub nagła gorączka z bólem gardła, jamy ustnej albo zaburzeniami oddawania moczu mogą wskazywać na agranulocytozę, czyli ostre zmniejszenie liczby określonych białych krwinek, występującą bardzo rzadko.
- Ciężkie zahamowanie czynności szpiku występuje bardzo rzadko. Może objawiać się gorączką i pogorszeniem stanu zdrowia, a także nieoczekiwanym krwawieniem, np. z dziąseł, krwią w moczu lub wymiotach albo krwawymi wybroczynami, związanymi ze znacznym zmniejszeniem liczby płytek krwi.
- Ciężka wysypka lub pęcherze na skórze, także w jamie ustnej, oczach i na narządach płciowych, mogą być objawami zespołu Stevensa-Johnsona.
- Ciężka wysypka lub pęcherze na skórze, także w jamie ustnej, oczach i na narządach płciowych, mogą być objawami zespołu oparzenia skóry, czyli martwicy toksyczno-rozpływnej naskórka.
Inne działania niepożądaneBardzo często, mogą występować częściej niż u 1 na 10 pacjentów:- Zapalenie błony śluzowej jamy ustnej.
- Niestrawność.
- Nudności, czyli mdłości.
- Zmniejszenie apetytu.
- Zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych.
Często, mogą występować z częstością nie większą niż 1 na 10 pacjentów:- Owrzodzenia jamy ustnej.
- Biegunka.
- Wysypka.
- Zaczerwienienie skóry.
- Świąd.
- Ból głowy.
- Uczucie zmęczenia.
- Senność.
- Zmniejszenie wytwarzania komórek krwi ze zmniejszeniem liczby krwinek białych, czyli leukopenią.
- Zmniejszenie wytwarzania komórek krwi ze zmniejszeniem liczby krwinek czerwonych, czyli niedokrwistością.
- Zmniejszenie wytwarzania komórek krwi ze zmniejszeniem liczby płytek krwi, czyli małopłytkowością.
Niezbyt często, mogą występować z częstością nie większą niż 1 na 100 pacjentów:- Zapalenie gardła.
- Zapalenie jelit.
- Wymioty.
- Reakcje przypominające oparzenia słoneczne, spowodowane zwiększoną wrażliwością skóry na światło słoneczne.
- Wypadanie włosów.
- Zwiększenie liczby guzków reumatoidalnych.
- Półpasiec.
- Zapalenie naczyń krwionośnych.
- Wysypka podobna do opryszczki.
- Pokrzywka.
- Ujawnienie się cukrzycy.
- Zawroty głowy.
- Splątanie.
- Depresja.
- Zmniejszenie stężenia albuminy w surowicy.
- Zmniejszenie liczby wszystkich komórek krwi i płytek krwi.
- Stan zapalny pęcherza moczowego.
- Owrzodzenie pęcherza moczowego.
- Stan zapalny pochwy.
- Owrzodzenie pochwy.
- Upośledzenie czynności nerek.
- Zaburzenia oddawania moczu.
- Ból stawów.
- Ból mięśni.
- Osteoporoza, czyli zmniejszenie masy kostnej.
Rzadko, mogą występować z częstością nie większą niż u 1 na 1000 pacjentów:- Nasilona pigmentacja skóry.
- Trądzik.
- Niebieskie plamki na skórze wskutek krwawień z naczyń krwionośnych.
- Alergiczne zapalenie naczyń krwionośnych.
- Gorączka.
- Zaczerwienienie oczu.
- Zakażenie.
- Powolne gojenie się ran.
- Zmniejszenie stężenia przeciwciał we krwi.
- Zaburzenia widzenia.
- Zapalenie worka okalającego serce.
- Płyn w worku okalającym serce.
- Niskie ciśnienie krwi.
- Zwłóknienie płuc.
- Duszność.
- Astma oskrzelowa.
- Nagromadzenie płynu w worku wokół płuca.
- Zaburzenia elektrolitowe.
Bardzo rzadko, mogą występować z częstością nie większą niż u 1 na 10 000 pacjentów:- Obfite krwawienie.
- Toksyczne rozdęcie jelita grubego, czyli toksyczne rozdęcie okrężnicy.
- Nasilenie pigmentacji paznokci.
- Zapalenie naskórka.
- Głębokie zakażenie mieszków włosowych, czyli czyraczność.
- Widoczne powiększenie niewielkich naczyń krwionośnych.
- Miejscowe uszkodzenia tkanek w miejscu wstrzyknięcia domięśniowego lub podskórnego, obejmujące tworzenie się ropni jałowych i zmiany w tkance tłuszczowej.
- Osłabione widzenie.
- Ból.
- Utrata siły mięśniowej.
- Uczucie drętwienia.
- Uczucie mrowienia.
- Odczuwanie słabszej niż zwykle reakcji na bodźce.
- Zmiany smaku, w tym metaliczny posmak.
- Drgawki.
- Porażenie.
- Silny ból głowy z gorączką.
- Retinopatia, czyli niezapalna choroba oka.
- Zmniejszenie popędu seksualnego.
- Impotencja.
- Powiększenie piersi u mężczyzn, czyli ginekomastia.
- Zaburzenia wytwarzania nasienia.
- Zaburzenia miesiączkowania.
- Upławy.
- Powiększenie węzłów chłonnych, czyli chłoniak.
- Zaburzenia limfoproliferacyjne, czyli nadprodukcja białych krwinek.
Wzmianka o miejscowych zmianach po wstrzyknięciu domięśniowym nie oznacza dopuszczenia tej drogi podania. Lek Tullex w tej ampułko-strzykawce podaje się wyłącznie podskórnie.
Częstość nieznana, nie może być określona na podstawie dostępnych danych:- Leukoencefalopatia, czyli choroba substancji białej mózgu.
- Krwawienie z płuc.
- Zaczerwienienie i łuszczenie się skóry.
- Obrzęk.
- Uszkodzenia kości szczęki w wyniku nadprodukcji krwinek białych.
Po podaniu podskórnym obserwowano również lekkie reakcje skórne, zmniejszające się podczas leczenia.
O każdym działaniu niepożądanym, również niewymienionym powyżej, należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie.
Przechowywanie
- Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.
- Przechowywać w temperaturze poniżej 25°C.
- Nie przechowywać w lodówce i nie zamrażać.
- Ampułko-strzykawkę należy przechowywać w opakowaniu zewnętrznym w celu ochrony przed światłem.
- Nie stosować po upływie terminu ważności podanego na etykiecie i pudełku po oznaczeniu „EXP”. Termin ważności oznacza ostatni dzień wskazanego miesiąca.
- Lek jest przeznaczony wyłącznie do jednorazowego użycia. Niezużytą ampułko-strzykawkę i niewykorzystane resztki roztworu należy usunąć zgodnie z zasadami postępowania z lekami cytotoksycznymi i lokalnymi przepisami.
- Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpady. Informacji o usuwaniu niepotrzebnych leków udziela farmaceuta. Zużyte ampułko-strzykawki należy umieszczać w pojemniku na skażone biologicznie ostre narzędzia.
Ostrzeżenia
Stany wymagające omówienia z lekarzemPrzed rozpoczęciem leczenia należy poinformować lekarza lub farmaceutę o podeszłym wieku, osłabieniu, złym stanie ogólnym, zaburzeniach czynności wątroby lub odwodnieniu.
Ostrożności wymagają również zaburzenia czynności nerek, choroby płuc, cukrzyca, zwłaszcza insulinozależna, otyłość, przebyte choroby wątroby, rodzinne występowanie dziedzicznych chorób wątroby oraz wcześniejszy kontakt z lekami lub substancjami uszkadzającymi wątrobę. Odwodnienie może nasilać toksyczne działanie metotreksatu.
Nagromadzenie płynu w jamie brzusznej, czyli wodobrzusze, lub wokół płuc, czyli wysięk opłucnowy, może opóźniać wydalanie leku. Wymaga to ścisłego nadzoru, a niekiedy zmniejszenia dawki lub przerwania leczenia przez lekarza.
Pacjenci w podeszłym wieku wymagają ścisłego monitorowania. Związane z wiekiem zaburzenia czynności wątroby i nerek oraz małe zapasy kwasu foliowego mogą wymagać stosowania mniejszych dawek.
Leku nie należy stosować u dzieci w wieku poniżej 3 lat. Brakuje wystarczającego doświadczenia, aby zalecić jego stosowanie w chorobie Leśniowskiego-Crohna u dzieci i młodzieży.
Badania kontrolneCiężkie działania niepożądane mogą wystąpić nawet po niewielkich dawkach leku. Przed rozpoczęciem terapii lekarz zleca badania liczby komórek krwi, czynności wątroby i nerek, stężenia albumin oraz badania w kierunku zapalenia wątroby. Może również zlecić badania obrazowe lub pobranie próbki tkanki wątroby, diagnostykę gruźlicy, RTG klatki piersiowej albo badanie czynności płuc.
Podczas leczenia kontrola może obejmować:
- badanie jamy ustnej i gardła pod kątem zapalenia lub owrzodzeń;
- morfologię krwi i oznaczanie stężenia metotreksatu w surowicy;
- badania krwi oceniające czynność wątroby;
- badania obrazowe wątroby lub pobranie próbki jej tkanki;
- badania czynności nerek;
- kontrolę dróg oddechowych i, w razie potrzeby, badania czynności płuc.
Badania podczas leczenia wykonuje się co najmniej raz w miesiącu przez pierwszych sześć miesięcy, a następnie co trzy miesiące. Przy zwiększaniu dawki lekarz może zalecić częstsze badania. Pacjent powinien zgłaszać się na wszystkie zaplanowane kontrole. Nieprawidłowe wyniki mogą wymagać dostosowania leczenia.
Objawy wymagające pilnej konsultacjiNowe lub nasilające się osłabienie mięśni, zaburzenia widzenia, zmiany myślenia, pamięci lub orientacji, splątanie i zmiany osobowości wymagają natychmiastowego kontaktu z lekarzem. Mogą wskazywać na bardzo rzadkie, ciężkie zakażenie mózgu, zwane postępującą wieloogniskową leukoencefalopatią, PML.
Krwioplucie wymaga niezwłocznego kontaktu z lekarzem. Podczas leczenia zgłaszano przypadki ostrego krwawienia z płuc u pacjentów z chorobą reumatologiczną.
Biegunka może świadczyć o toksycznym działaniu leku i wymaga przerwania leczenia oraz poinformowania lekarza. Wrzodziejące zapalenie błony śluzowej jamy ustnej również może być objawem toksyczności wymagającej przerwania leczenia. Istnieje ryzyko krwotocznego zapalenia i perforacji jelit.
Może wystąpić powiększenie węzłów chłonnych, czyli chłoniak. W takim przypadku należy przerwać leczenie.
U pacjentów onkologicznych leczonych metotreksatem zgłaszano encefalopatię, czyli chorobę mózgu, i leukoencefalopatię, czyli chorobę jego istoty białej. Nie można wykluczyć tych działań podczas leczenia innych chorób.
Odporność i ochrona skóryMetotreksat wpływa na układ odpornościowy, odpowiedź na szczepienia i wyniki badań immunologicznych. Może spowodować uaktywnienie utajonych przewlekłych zakażeń, np. półpaśca, gruźlicy lub wirusowego zapalenia wątroby typu B albo C.
Lek może zwiększać wrażliwość skóry na światło słoneczne. Należy unikać intensywnego nasłonecznienia. Z solarium i lamp opalających nie należy korzystać bez konsultacji z lekarzem. Skórę należy chronić odpowiednią odzieżą lub filtrem przeciwsłonecznym o wysokim współczynniku ochrony.
Podczas leczenia mogą ponownie uaktywnić się zapalenie skóry wywołane promieniowaniem i oparzenia słoneczne, co określa się jako reakcję „z przywołania”. Promieniowanie UV może nasilać zmiany łuszczycowe.
Interakcje z innymi lekamiLekarz lub farmaceuta powinien otrzymać informację o wszystkich lekach stosowanych obecnie, ostatnio lub planowanych. Na działanie i toksyczność metotreksatu mogą wpływać:
- leki uszkadzające wątrobę lub zmniejszające liczbę krwinek, np. leflunomid;
- antybiotyki, w tym tetracykliny, chloramfenikol, niewchłanialne antybiotyki o szerokim spektrum działania, penicyliny, glikopeptydy, sulfonamidy, cyprofloksacyna i cefalotyna;
- niesteroidowe leki przeciwzapalne i salicylany, w tym kwas acetylosalicylowy, diklofenak i ibuprofen;
- probenecyd stosowany w leczeniu dny moczanowej;
- słabe kwasy organiczne, w tym diuretyki pętlowe, czyli leki moczopędne, oraz pirazole stosowane przeciwbólowo;
- metamizol, określany również jako nowaminsulfon lub dipyron;
- leki mogące uszkadzać szpik kostny, np. trymetoprym z sulfametoksazolem oraz pirymetamina;
- leki stosowane w reumatoidalnym zapaleniu stawów, np. penicylamina, hydroksychlorochina, sulfasalazyna, azatiopryna i cyklosporyna;
- merkaptopuryna;
- retinoidy stosowane w łuszczycy i innych chorobach skóry;
- teofilina stosowana w astmie i innych chorobach płuc;
- inhibitory pompy protonowej stosowane w chorobach żołądka;
- leki hipoglikemizujące, czyli zmniejszające stężenie glukozy we krwi;
- pochodne difenylohydantoiny i kwas p-aminobenzoesowy;
- podtlenek azotu.
Należy unikać jednoczesnego stosowania metotreksatu i metamizolu ze względu na ryzyko nasilenia toksycznego działania na układ krwiotwórczy, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku. Należy także unikać jednoczesnego stosowania podtlenku azotu, który może zwiększać toksyczność metotreksatu.
Preparaty witaminowe zawierające kwas foliowy lub kwas folinowy należy stosować wyłącznie na zalecenie lekarza, ponieważ mogą osłabiać działanie metotreksatu.
Jedzenie, picie i alkoholPodczas leczenia należy unikać alkoholu oraz dużych ilości kawy, napojów zawierających kofeinę i czarnej herbaty.
Ciąża, karmienie piersią i płodnośćMetotreksat może powodować poronienie i ciężkie wady wrodzone, w tym wady czaszki, twarzy, serca i naczyń krwionośnych, mózgu oraz kończyn. Przed rozpoczęciem leczenia u pacjentki w wieku rozrodczym należy jednoznacznie wykluczyć ciążę, np. za pomocą testu ciążowego.
Pacjentka powinna stosować niezawodną antykoncepcję podczas leczenia i przez co najmniej 6 miesięcy po jego zakończeniu. Zajście w ciążę lub jej podejrzenie wymaga jak najszybszej konsultacji z lekarzem. Planowanie ciąży również należy omówić z lekarzem, który może skierować pacjentkę do specjalisty.
Karmienie piersią należy przerwać przed rozpoczęciem leczenia i nie podejmować go w trakcie terapii. Metotreksat przenika do mleka i może szkodzić dziecku.
Metotreksat czasowo zaburza wytwarzanie plemników i komórek jajowych. W większości przypadków działanie to ustępuje po zakończeniu leczenia. Lek może powodować mutacje genetyczne i wpływać na plemniki.
Dostępne dowody nie wskazują na zwiększone ryzyko wad rozwojowych lub poronień po przyjmowaniu przez ojca metotreksatu w dawce poniżej 30 mg na tydzień, jednak ryzyka nie można całkowicie wykluczyć. Pacjent powinien unikać zapłodnienia partnerki i nie może być dawcą nasienia podczas leczenia oraz przez co najmniej 3 miesiące po jego zakończeniu. W tym czasie pacjent lub jego partnerka powinni stosować skuteczną antykoncepcję.
Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszynZmęczenie, zawroty głowy i senność mogą upośledzać zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. W przypadku senności lub zmęczenia pacjent nie może prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn.
Sód i postępowanie z lekiemLek zawiera mniej niż 1 mmol sodu, czyli 23 mg, na dawkę i jest uznawany za „wolny od sodu”.
Obchodzenie się z lekiem i jego usuwanie musi być zgodne z zasadami dotyczącymi leków cytotoksycznych. Kobiety z personelu medycznego będące w ciąży nie powinny mieć kontaktu z metotreksatem ani go podawać.
Adres producenta
Basic Pharma Manufacturing B.V.
Burgemeester Lemmensstraat 352
6163 JT Geleen
Holandia
Podmiot odpowiedzialny
Egis Pharmaceuticals PLC
Keresztúri út 30-38
1106 Budapeszt
Węgry
Pamiętaj!
Odbiór w Aptece tylko po okazaniu ważnej recepty.
Sprzedaż produktu nastąpi zgodnie z odpłatnością podaną na recepcie i zgodnie z obwiązującym w dniu sprzedaży Obwieszczeniem Ministra Zdrowia.